Głoska K jest bezdźwięczną spółgłoską zwartą, tylnojęzykową i miękkopodniebienną.

Podczas jej artykulacji tylna część języka unosi śę i tworzy zwarcie z podniebieniem miękkim. Przepływ powietrza zostaje na krótką chwilę całkowicie zatrzymany, po czym język gwałtownie odrywa śę od podniebienia i uwalnia zgromadzone powietrze. Powstaje wtedy krótki i wyraźny dźwięk K.

Struny głosowe podczas jego wypowiadania ńe drgają, dlatego K jest głoską bezdźwięczną.

W przeciwieństwie do takich głosek jak T czy D, których główne miejsce artykulacji znajduje śę z przodu jamy ustnej, K powstaje znacznie głębiej — w tylnej części jamy ustnej.

Usta pozostają przy tym w stosunkowo neutralnej pozycji, a najważniejsza praca odbywa śę wewnątrz jamy ustnej i gardła.

Jeżeli podczas wypowiadania K mocno skupimy uwagę na tym, co dzieje śę w ciele, można wyczuć, że drgania i napięcia związane z wydobywaniem dźwięku pracują głębiej, schodząc również w przestrzeń klatki piersiowej i okolic serca.

Warto wypowiedzieć K kilkukrotnie, powoli i z pełnym skupieniem na odczuciach płynących z ciała:

K… K… K…

i zwrócić uwagę ńe tylko na ruch języka, ale również na to, gdzie w ciele odczuwany jest dźwięk i jego wibracja.

To odczucie głębi i pracy w przestrzeni klatki piersiowej prowadzi bezpośrednio do podstawowego znaczenia głoski K — serca.

Podstawowym znaczeniem głoski K jest serce.

K powstaje głęboko wewnątrz aparatu mowy, dlatego jej artykulacja została powiązana z tym, co znajduje śę w głębi istoty.

Punktem centralnym staje śę:

K → serce.

Z serca wynika następne znaczenie — życie.

Bicie serca jest jednym z najbardziej bezpośrednich znaków życia organizmu. Istota posiadająca bijące serce jest żywą istotą.

Powstaje więc:

serce → życie → żywa istota.

Z tym znaczeniem związane jest również KA.

Ka odnosi śę do wewnętrznej, żywej części istoty — tego, co nadaje jej życie i indywidualne istnienie. Łączy śę więc z kolejnym znaczeniem K, czyli duszą.

Powstaje ciąg:

K → serce → życie → żywa istota → ka → dusza.

Serce jest również związane z intuicją.

W języku i codziennym doświadczeniu przeciwstawiamy czasem to, co podpowiada rozum, temu, co czujemy w sercu. Mówimy o kierowaniu śę sercem, słuchaniu serca czy wiedzeniu czegoś w głębi śiebie, nawet jeśli ńe potrafimy jeszcze uzasadnić tego logicznie.

Stąd wynika:

serce → czucie → intuicja → wiedza intuicyjna → wiedza.

K odnosi śę więc do wiedzy płynącej z wnętrza istoty, a ńe wyłącznie do informacji uzyskanej poprzez analizę zewnętrznych danych.

Kolejną grupą znaczeń są kontakt i komunikacja.

Żywe istoty wchodzą ze sobą w relacje. Przekazują sobie informacje, emocje, intencje i odczucia. Komunikacja tworzy więc kontakt pomiędzy konkretnymi istotami.

Powstaje:

żywa istota → kontakt z drugą istotą → komunikacja.

W tym znaczeniu komunikacja jest wymianą pomiędzy istotami, które pozostają odrębnymi, określonymi jednostkami.

Prowadzi to do kolejnego znaczenia K — konkretu.

Żywa istota ńe jest czymś nieokreślonym. Jest konkretną istotą, posiadającą własną odrębność i tożsamość.

Jedna istota ńe jest drugą. Każda stanowi określoną jednostkę.

Dlatego:

istota → określona istota → konkret → unikalność.

K wskazuje więc ńe tylko na samo życie, ale również na konkretną, odrębną i unikalną istotę, posiadającą własne wnętrze, serce i duszę.

Znaczenia K można zebrać w kilku wynikających z śiebie ciągach:

K → serce → życie → żywa istota → ka → dusza

serce → czucie → intuicja → wiedza intuicyjna → wiedza

żywa istota → kontakt → komunikacja

żywa istota → konkret → unikalność.

Dlatego głoska K oznacza: serce, ka, życie, żywą istotę, duszę, intuicję, wiedzę, wiedzę intuicyjną, kontakt, komunikację, konkret oraz unikalność.

Runa K przedstawia otwarte usta z widocznym gardłem, nawiązując do głębokiego miejsca powstawania tej głoski.

Podczas artykulacji K najważniejszy ruch odbywa śę w tylnej części jamy ustnej. Znak przedstawia więc ńe tylko zewnętrzny kształt ust, ale kieruje uwagę w głąb aparatu mowy, ku miejscu, z którym związane jest powstawanie dźwięku.

Łączy śę to z podstawowym znaczeniem K:

głębia → wnętrze istoty → serce → żywa istota.

Istotny jest również kierunek zapisu runy. Gardło przedstawione w znaku skierowane jest w prawą stronę.

Można to odczytać jako symbol „prawej mowy” — mówienia w sposób prawy, zgodny z prawdą, uczciwością i wewnętrznym czuciem.

Łączy to znak z przypisywanym K znaczeniem serca, intuicji i wiedzy płynącej z wnętrza istoty.

W tym odczytaniu prawa strona ńe oznacza jedynie kierunku przestrzennego, lecz również prawość — zgodność słowa z tym, co człowiek rzeczywiście czuje i wie.

Powstaje więc ciąg:

otwarte usta → gardło i głębia artykulacji → wnętrze istoty → serce

oraz:

kierunek w prawo → prawość → prawa mowa → prawda i uczciwość.

Runa K łączy w ten sposób głęboką artykulację głoski z sercem, żywą istotą oraz ideą mowy zgodnej z wewnętrznym czuciem.