GŁOSKA
GŁOSKA
Y
Y
ZNACZENIA
dzielić • rozróżniać • wyróżniać • selekcjonować • wybierać.
ZNAČENIA
DZielić • rozróżniać • wyróżniać • selekcjonować • wybierać.
ARTYKULACJA
ARTYKULACJA
Głoska Y jest samogłoską dźwięczną. Podczas jej wypowiadania struny głosowe drgają, a powietrze przepływa swobodnie przez jamę ustną, bez tworzenia zwarcia czy szczeliny charakterystycznej dla spółgłosek.
Usta pozostają stosunkowo swobodne i lekko otwarte:
YYYYYYYY
Język ńe dotyka podniebienia, lecz pozostaje uniesiony wewnątrz jamy ustnej.
Szczególnie ciekawe jest porównanie I oraz Y:
IIIIIIII
YYYYYYYY
Przy I język znajduje śę bardziej z przodu i wyżej. Przy Y cofa śę względem położenia właściwego dla I, przez co obie głoski uzyskują wyraźnie odmienne brzmienie.
Najważniejszy dla znaczenia Y jest jednak sposób, w jaki człowiek naturalnie wykorzystuje ten dźwięk podczas mówienia.
Kiedy zastanawiamy śę, szukamy odpowiedniego słowa albo przechodzimy od jednej myśli do następnej, bardzo często pojawia śę:
Yyyy…
Na przykład:
„Myślę, że powinniśmy… yyy… najpierw to sprawdzić.”
Przed Y znajduje śę jedna część wypowiedzi.
Po Y rozpoczyna śę kolejna.
Dźwięk pojawia śę dokładnie pomiędzy nimi:
pierwsza myśl → YYY → druga myśl.
Y tworzy więc naturalną przerwę, która rozdziela jeden fragment wypowiedzi od następnego.
Głoska Y jest samogłoską DŽwięČną. PodČas jej wypowiadania struny głosowe drgają, a powietŔe pŔepływa swobodnie pŔez jamę ustną, bez twoŔenia zwarcia Čy ŠČeliny ĤarakterystyČnej dla spółgłosek.
Usta pozostają stosunkowo swobodne i lekko otwarte:
YYYYYYYY
Język ńe dotyka podniebienia, leČ pozostaje uniesiony wewnątŔ jamy ustnej.
ŠČególnie ciekawe jest porównanie I oraz Y:
IIIIIIII
YYYYYYYY
PŔy I język znajduje śę barDZiej z pŔodu i wyżej. PŔy Y cofa śę względem położenia właściwego dla I, pŔez co obie głoski uzyskują wyraźnie odmienne bŔmienie.
NajważniejŠy dla znaČenia Y jest jednak sposób, w jaki Čłowiek naturalnie wykoŔystuje ten DŽwięk podČas mówienia.
Kiedy zastanawiamy śę, Šukamy odpowiedniego słowa albo pŔeĤoDZimy od jednej myśli do następnej, barDZo Čęsto pojawia śę:
Yyyy…
Na pŔykład:
„Myślę, że powinniśmy… yyy… najpierw to sprawDZić.”
PŔed Y znajduje śę jedna Čęść wypowieDZi.
Po Y rozpoČyna śę kolejna.
DŽwięk pojawia śę dokładnie pomięDZy nimi:
pierwŠa myśl → YYY → druga myśl.
Y twoŔy więc naturalną pŔerwę, która rozDZiela jeden fragment wypowieDZi od następnego.
ZNACZENIE
ZNAČENIE
Podstawowym znaczeniem głoski Y jest oddzielanie.
Wynika ono bezpośrednio z naturalnego używania:
YYY…
jako przerywnika podczas mówienia.
Człowiek kończy jeden fragment wypowiedzi, zatrzymuje śę:
YYY…
a następnie rozpoczyna kolejny.
Powstaje:
jedna myśl → Y → druga myśl.
Y znajduje śę pomiędzy nimi i pełni funkcję oddzielacza.
Dlatego:
Y → przerwa → oddziela → rozdziela.
Z rozdzielania wynika kolejne znaczenie — wydzielanie.
Jeżeli mamy większą grupę elementów i jeden z nich oddzielimy od pozostałych, zostaje on wydzielony z całości.
Możemy więc mieć:
całość → rozdzielenie → wydzielenie określonego elementu.
Dlatego:
Y → oddziela → rozdziela → wydziela.
RÓŻNICA I WYRÓŻNIANIE
Żeby świadomie rozdzielić jedne rzeczy od drugich, musimy zauważyć pomiędzy nimi różnicę.
Dobrze pokazuje to przykład jabłek.
Wyobraźmy sobie kosz zawierający dobre i zgniłe jabłka.
Jeżeli chcemy je rozdzielić, najpierw musimy dostrzec, że ńe wszystkie są takie same.
Jedne są zdrowe.
Drugie są zgniłe.
Pojawia śę więc:
różnica → rozpoznanie różnicy → rozdzielenie.
Następnie wyciągamy zgniłe jabłka i odkładamy je osobno:
całość → dostrzeżenie różnic → rozdzielenie → wydzielenie.
Dlatego z Y wynika znaczenie różnicy.
A kiedy jeden element różni śę od pozostałych, zaczyna śę na ich tle wyróżniać.
Jeżeli w grupie dziesięciu jednakowych przedmiotów jeden ma inną cechę, właśnie ta różnica pozwala go zauważyć i wyróżnić.
Dlatego:
różnica → odmienność → wyróżnienie.
Powstaje:
Y → różnica → oddzielenie → wyróżnienie.
SELEKCJA I WYBÓR
Rozdzielanie elementów na podstawie ich różnic prowadzi do selekcji.
Wracając do przykładu jabłek, ńe rozdzielamy ich przypadkowo.
Patrzymy na ich cechy i na tej podstawie decydujemy:
to zostaje tutaj
to odkładam tam.
Najpierw więc pojawia śę różnica, następnie jej rozpoznanie, a później rozdzielenie elementów według określonego kryterium.
To właśnie jest selekcja:
różnice → rozpoznanie cech → rozdzielenie → selekcja.
Z selekcji wynika natomiast wybór.
Jeżeli spośród wielu elementów wydzielamy tylko te, które posiadają określone cechy, zostają one wyselekcjonowane i wybrane.
Możemy wybrać jedno jabłko spośród wielu.
Jedną osobę z grupy.
Jedną rzecz ze zbioru.
Jedną możliwość spośród kilku.
Za każdym razem zachodzi podobny proces:
wiele elementów → dostrzeżenie różnic → selekcja → oddzielenie określonych elementów → wybór.
Dlatego:
Y → różnice → rozdziela → wydziela → selekcjonuje → wybiera.
A rezultat tego działania to:
wyselekcjonowane → wybrane → wyróżnione.
Pełny ciąg znaczeniowy Y można więc przedstawić następująco:
Y → przerwa → oddziela → rozdziela → wydziela → dostrzega różnice → selekcjonuje → wybiera → wyróżnia.
Dlatego głoska Y oznacza: oddzielanie, rozdzielanie, wydzielanie, różnicę, wyróżnianie, selekcjonowanie oraz wybieranie, a także to, co zostało wyselekcjonowane, wybrane lub wyróżnione.
Podstawowym znaČeniem głoski Y jest odDZielanie.
Wynika ono bezpośrednio z naturalnego używania:
YYY…
jako pŔerywnika podČas mówienia.
Čłowiek końČy jeden fragment wypowieDZi, zatŔymuje śę:
YYY…
a następnie rozpoČyna kolejny.
Powstaje:
jedna myśl → Y → druga myśl.
Y znajduje śę pomięDZy nimi i pełni funkcję odDZielaČa.
Dlatego:
Y → pŔerwa → odDZiela → rozDZiela.
Z rozDZielania wynika kolejne znaČenie — wyDZielanie.
Jeżeli mamy więkŠą grupę elementów i jeden z niĤ odDZielimy od pozostałyĤ, zostaje on wyDZielony z całości.
Możemy więc mieć:
całość → rozDZielenie → wyDZielenie określonego elementu.
Dlatego:
Y → odDZiela → rozDZiela → wyDZiela.
RÓŻNICA I WYRÓŻNIANIE
Żeby świadomie rozDZielić jedne ŔeČy od drugiĤ, musimy zauważyć pomięDZy nimi różnicę.
DobŔe pokazuje to pŔykład jabłek.
Wyobraźmy sobie koŠ zawierający dobre i zgniłe jabłka.
Jeżeli Ĥcemy je rozDZielić, najpierw musimy dostŔec, że ńe wŠystkie są takie same.
Jedne są zdrowe.
Drugie są zgniłe.
Pojawia śę więc:
różnica → rozpoznanie różnicy → rozDZielenie.
Następnie wyciągamy zgniłe jabłka i odkładamy je osobno:
całość → dostŔeżenie różnic → rozDZielenie → wyDZielenie.
Dlatego z Y wynika znaČenie różnicy.
A kiedy jeden element różni śę od pozostałyĤ, zaČyna śę na iĤ tle wyróżniać.
Jeżeli w grupie DZiesięciu jednakowyĤ pŔedmiotów jeden ma inną ceĤę, właśnie ta różnica pozwala go zauważyć i wyróżnić.
Dlatego:
różnica → odmienność → wyróżnienie.
Powstaje:
Y → różnica → odDZielenie → wyróżnienie.
SELEKCJA I WYBÓR
RozDZielanie elementów na podstawie iĤ różnic prowaDZi do selekcji.
Wracając do pŔykładu jabłek, ńe rozDZielamy iĤ pŔypadkowo.
PatŔymy na iĤ ceĤy i na tej podstawie decydujemy:
to zostaje tutaj
to odkładam tam.
Najpierw więc pojawia śę różnica, następnie jej rozpoznanie, a później rozDZielenie elementów według określonego kryterium.
To właśnie jest selekcja:
różnice → rozpoznanie ceĤ → rozDZielenie → selekcja.
Z selekcji wynika natomiast wybór.
Jeżeli spośród wielu elementów wyDZielamy tylko te, które posiadają określone ceĤy, zostają one wyselekcjonowane i wybrane.
Możemy wybrać jedno jabłko spośród wielu.
Jedną osobę z grupy.
Jedną ŔeČ ze zbioru.
Jedną możliwość spośród kilku.
Za każdym razem zaĤoDZi podobny proces:
wiele elementów → dostŔeżenie różnic → selekcja → odDZielenie określonyĤ elementów → wybór.
Dlatego:
Y → różnice → rozDZiela → wyDZiela → selekcjonuje → wybiera.
A rezultat tego DZiałania to:
wyselekcjonowane → wybrane → wyróżnione.
Pełny ciąg znaČeniowy Y można więc pŔedstawić następująco:
Y → pŔerwa → odDZiela → rozDZiela → wyDZiela → dostŔega różnice → selekcjonuje → wybiera → wyróżnia.
Dlatego głoska Y oznaČa: odDZielanie, rozDZielanie, wyDZielanie, różnicę, wyróżnianie, selekcjonowanie oraz wybieranie, a także to, co zostało wyselekcjonowane, wybrane lub wyróżnione.
ZAPIS RUNICZNY
ZAPIS RUNIČNY
Runa Y jest kształtem bardzo blisko związana z runą W, ale stanowi jej lustrzane odbicie.
Ta zależność jest szczególnie ciekawa ze względu na przeciwstawne znaczenia obu głosek.
Głoska W oznacza:
W → w czymś → wewnątrz → element zawarty w większej całości.
Y prowadzi w przeciwnym kierunku:
Y → oddziela → wydziela → wyodrębnia element z całości.
Można więc przedstawić je jako dwa przeciwstawne działania:
W → DO WEWNĄTRZ → W CAŁOŚCI
Y → ODDZIELENIE → WYDZIELENIE Z CAŁOŚCI.
Jeżeli W przedstawia element pozostający w czymś, Y przedstawia proces, w którym element zostaje odróżniony i wydzielony spośród pozostałych.
Lustrzane odbicie znaków dobrze obrazuje więc przeciwieństwo ich znaczeń:
W → łączy element z wnętrzem większej całości
Y → oddziela element od większej całości.
Z oddzielenia wynika natomiast cały dalszy ciąg:
oddzielenie → różnica → wydzielenie → selekcja → wybór → wyróżnienie.
Runa Y przedstawia więc przeciwstawny wobec W kierunek znaczeniowy: zamiast znajdowania śę W czymś — oddzielenie, wydzielenie i wyróżnienie czegoś spośród całości.
Runa Y jest kŠtałtem barDZo blisko związana z runą W, ale stanowi jej lustŔane odbicie.
Ta zależność jest ŠČególnie ciekawa ze względu na pŔeciwstawne znaČenia obu głosek.
Głoska W oznaČa:
W → w Čymś → wewnątŔ → element zawarty w więkŠej całości.
Y prowaDZi w pŔeciwnym kierunku:
Y → odDZiela → wyDZiela → wyodrębnia element z całości.
Można więc pŔedstawić je jako dwa pŔeciwstawne DZiałania:
W → DO WEWNĄTŔ → W CAŁOŚCI
Y → ODDZIELENIE → WYDZIELENIE Z CAŁOŚCI.
Jeżeli W pŔedstawia element pozostający w Čymś, Y pŔedstawia proces, w którym element zostaje odróżniony i wyDZielony spośród pozostałyĤ.
LustŔane odbicie znaków dobŔe obrazuje więc pŔeciwieństwo iĤ znaČeń:
W → łąČy element z wnętŔem więkŠej całości
Y → odDZiela element od więkŠej całości.
Z odDZielenia wynika natomiast cały dalŠy ciąg:
odDZielenie → różnica → wyDZielenie → selekcja → wybór → wyróżnienie.
Runa Y pŔedstawia więc pŔeciwstawny wobec W kierunek znaČeniowy: zamiast znajdowania śę W Čymś — odDZielenie, wyDZielenie i wyróżnienie Čegoś spośród całości.
SŁOWA Z TYM DŹWIĘKIEM
Opublikowane przykłady: 3.
SŁOWA Z TYM DŽWIĘKIEM
Opublikowane pŔykłady: 3.
MYŚL
M—wnętrze
Y—wybrane
Ś—światła
L—wznosi
MYŚL
M—wnętŔe
Y—wybrane
Ś—światła
L—wznosi
JĘZYK
J—działanie w otoczeniu
Ę—wibracje, ńerówne trzęsienie
Z—wspierać, pomagać
Y—wyselekcjonowane
K—serce, dusza, wiedza
JĘZYK
J—DZiałanie w otoČeniu
Ę—wibracje, ńerówne tŔęsienie
Z—wspierać, pomagać
Y—wyselekcjonowane
K—serce, duŠa, wieDZa
HORYZONT
HOR—niebo, bóg nieba
Y—selekcja, wydzielenie, oddzielenie
ZON—przestrzeń
T—odcięcie
HORYZONT
HOR—niebo, bóg nieba
Y—selekcja, wyDZielenie, odDZielenie
ZON—pŔestŔeń
T—odcięcie
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy.