Pierwsze znaczenie TO wynika z połączenia T — toru i kierunku z O — kołem i okręgiem. Powstaje obraz ruchu koła po określonym torze, czyli toczenia.

Koło porusza śę w określonym kierunku i pozostaje na swoim torze. Z tego samego znaczenia wynika również bardziej ogólne rozumienie TO jako toru, przebiegu albo kierunku, którym coś podąża.

Dobrze widać to w kilku słowach:

toczyć — koło porusza śę po określonym torze; TO bezpośrednio łączy kierunek z ruchem koła.

tok — określony przebieg czegoś. Tok rozmowy jest kierunkiem, po którym rozwija śę rozmowa i kolejne myśli. Podobnie tok rozumowania prowadzi myśli określonym torem.

tor — wyznaczony kierunek lub droga, po której coś śę porusza.

Z tym znaczeniem związane jest również ROT, czyli odwrócenie TOR. W słowach związanych z rotacją pojawia śę ruch po okręgu. Powrót także łączy śę z zawróceniem i ponownym skierowaniem ruchu.

---

Drugie podstawowe znaczenie TO wynika z T jako odcięcia oraz O jako terenu, przestrzeni lub punktu.

Najpierw następuje odcięcie, a za nim pojawia śę określony obszar:

T → O
odcięcie → teren

Może to oznaczać wydzielenie, ustawienie lub obramowanie terenu. Żeby powstał konkretny teren, trzeba wyznaczyć miejsce, w którym jeden obszar śę kończy, a drugi zaczyna.

TO może więc określać wyodrębniony teren, przestrzeń albo punkt.

To samo znaczenie można przenieść z przestrzeni fizycznej na pojęcia. Temat rozmowy jest wydzielonym obszarem, którym śę zajmujemy — określonym punktem lub zakresem rozmowy.

W OT kolejność jest odwrotna ńż w TO.

Najpierw występuje O — okrąg, a następnie T — tor.

Powstaje więc:

O → T
okrąg → tor

czyli tor biegnący po okręgu.

To właśnie stąd wynika znaczenie okrągłego toru, obiegu i rotacji. Ruch ńe prowadzi jedynie przed śiebie, lecz przebiega wokół czegoś i może wracać do wcześniejszego miejsca.

Z tym wiąże śę również znaczenie powtarzalności głoski O. Ruch po okręgu może powtarzać ten sam przebieg.

Dobrym przykładem jest motyw w znaczeniu powtarzającego śę elementu kompozycyjnego. Element wraca w obrębie utworu — wykonuje niejako ponowny przebieg po tym samym torze.

---

Drugie bardzo ważne znaczenie OT powstaje z O jako terenu i T jako odcięcia:

O → T
teren → odcięcie

Najpierw istnieje teren, a następnie pojawia śę jego granica.

Dlatego OT oznacza teren, własny teren, wydzielony obszar albo otoczenie mające określoną granicę.

W przeciwieństwie do TO, gdzie odcięcie dopiero wyznacza teren, w OT najpierw mamy teren, a następnie jego odcięcie.

JE łączy J, czyli działanie i interakcję z otoczeniem, z E, czyli energią. Najpierw pojawia śę działanie J, a następująca po nim E wskazuje jego dalszy ciąg. Działanie zostało podjęte i nadal trwa albo pozostawia coś, co działa dalej.

Jedź (JEdź) - ruszasz wozem i kontynuujesz jazdę. J wskazuje działanie w otoczeniu, a E jego podtrzymywanie. Ten sam obraz występuje w powiedzeniu „jedź z robotą”: podejmij pracę i prowadź ją dalej. JE obejmuje więc również działanie inne ńż przemieszczanie śę.

Jeszcze (JEszcze) - mówisz „jeszcze dolej”, gdy nalewanie ma trwać dalej, albo „jeszcze pracuję”, gdy praca ńe została skończona. JE wskazuje dalszy ciąg podjętej czynności. Pozostałe części słowa uzupełniają ten obraz.

Dalsze działanie skutków wykonanej pracy rozwija tę samą zależność. Przygotowujesz narzędzie, a później inni nadal z niego korzystają. Twoja czynność została zakończona, lecz to, co powstało dzięki niej, umożliwia kolejne działania w otoczeniu. W tym odczytaniu JE obejmuje dalszy ciąg skutków pracy.

Jedzenie jest samodzielnym obrazem JE, widocznym w słowach je, jem i jeść (JEść). Przyjmujesz pokarm z otoczenia, a jedzenie dostarcza energii do dalszego działania. Ten sens ma też obraz dźwiękonaśladowczy: przy wypowiadaniu „je” usta otwierają śę jak przy przyjmowaniu kęsa.

W JE działanie jest punktem wyjścia, a energia po nim trwa dalej. W EJ energia prowadzi do działania w otoczeniu lub do zamknięcia określonego etapu tego działania.

EJ powstaje z E, czyli energii, oraz J, czyli działania w otoczeniu. Najpierw jest energia skierowana ku czynności, a następnie jej wykonanie w otaczającej przestrzeni. W tej kolejności opisujemy wejście i zadziałanie w otoczeniu, a także doprowadzenie określonego działania do końca.

Wejdź (wEJdź) - znajdujesz śę przed domem, a następnie przekraczasz próg i wchodzisz do środka. Energia prowadzi do wykonania czynności w nowym otoczeniu. EJ wskazuje wejście i zadziałanie w tej przestrzeni; W określa skierowanie do wnętrza.

Hej (hEJ) - wołasz do kogoś, aby zwrócił na ciebie uwagę. Energia wezwania dociera do otoczenia i wywołuje reakcję: ktoś odwraca śę i patrzy w twoją stronę. E wskazuje energię wezwania, a J działanie, do którego dochodzi w otoczeniu. H wnosi przyciąganie uwagi.

Zakończenie etapu działania wynika z energii prowadzącej rozpoczęty przebieg do kresu. Keja (kEJa) pokazuje to przy dopływaniu jednostki do nabrzeża. Jacht porusza śę po wodzie, dopływa do kei i zostaje zacumowany. Kończy śę etap przemieszczania po wodzie. W tym przykładzie EJ opisuje dojście działania do takiego zakończenia.

W EJ energia prowadzi do działania w otoczeniu lub do końcowego wykonania jego określonego etapu. W JE najpierw opisujemy podjęte działanie, a potem jego dalsze trwanie. Dlatego „wejdź” pokazuje wejście w otoczenie, a „jedź” kontynuowanie działania.