GŁOSKA
GŁOSKA
N
N
ZNACZENIA
na • nad • przyszłość • plan • wprowadzanie • kontrola • no • tak • akceptacja
ZNAČENIA
na • nad • pŔyŠłość • plan • wprowaDZanie • kontrola • no • tak • akceptacja
ARTYKULACJA
ARTYKULACJA
Głoska N jest dźwięczną spółgłoską nosową.
Podczas jej wypowiadania czubek języka unosi śę ku górze i dotyka dziąseł tuż za górnymi zębami. Powoduje to zamknięcie przepływu powietrza przez jamę ustną. Jednocześnie podniebienie miękkie jest obńżone, dzięki czemu powietrze przepływa przez jamę nosową.
Usta pozostają lekko otwarte, a struny głosowe wibrują, nadając N jego dźwięczny charakter:
NNNNNNNN
N jest blisko związane z głoską M. Obie są dźwięczne i nosowe, jednak przy M przepływ powietrza przez usta zostaje zamknięty przez zetknięcie warg, natomiast przy N zamknięcie powstaje poprzez kontakt języka z dziąsłami.
Najważniejszy dla znaczenia N jest ruch czubka języka. Język unosi śę i kieruje do przodu oraz ku górze.
Można to dobrze poczuć, powtarzając:
N… N… N…
i zwracając uwagę na drogę, jaką wykonuje czubek języka.
Powstaje charakterystyczny kierunek:
N → do przodu i ku górze.
Głoska N jest DŽwięČną spółgłoską nosową.
PodČas jej wypowiadania Čubek języka unosi śę ku góŔe i dotyka DZiąseł tuż za górnymi zębami. Powoduje to zamknięcie pŔepływu powietŔa pŔez jamę ustną. JednoČeśnie podniebienie miękkie jest obńżone, DZięki Čemu powietŔe pŔepływa pŔez jamę nosową.
Usta pozostają lekko otwarte, a struny głosowe wibrują, nadając N jego DŽwięČny Ĥarakter:
NNNNNNNN
N jest blisko związane z głoską M. Obie są DŽwięČne i nosowe, jednak pŔy M pŔepływ powietŔa pŔez usta zostaje zamknięty pŔez zetknięcie warg, natomiast pŔy N zamknięcie powstaje popŔez kontakt języka z DZiąsłami.
NajważniejŠy dla znaČenia N jest ruĤ Čubka języka. Język unosi śę i kieruje do pŔodu oraz ku góŔe.
Można to dobŔe poČuć, powtaŔając:
N… N… N…
i zwracając uwagę na drogę, jaką wykonuje Čubek języka.
Powstaje ĤarakterystyČny kierunek:
N → do pŔodu i ku góŔe.
ZNACZENIE
ZNAČENIE
Podstawowe znaczenia głoski N wynikają z kierunku ruchu języka:
NA → NAD.
Jeżeli coś znajduje śę na czymś, zajmuje powierzchnię lub pozycję względem tego elementu.
Jeżeli znajduje śę nad czymś, jest powyżej niego.
Dlatego:
N → NA → NAD → powyżej → ku górze.
Ten sam gest można odczytać również jako wskazanie przed śiebie. A to, co znajduje śę przed nami, wiąże śę z kolejnym znaczeniem N — przyszłością.
PRZYSZŁOŚĆ
Człowiek poruszający śę swoją drogą pozostawia to, co już przeżył, za sobą, natomiast kieruje śę ku temu, co znajduje śę przed nim.
Dlatego czas można zobrazować jako drogę:
przeszłość → za nami
teraźniejszość → tutaj
przyszłość → przed nami.
To, co przed nami, jest tym, do czego zmierzamy i czego dopiero będziemy doświadczać.
Artykulacja N wskazuje właśnie do przodu i ku górze, dlatego N odnosi śę do tego, co przed nami, co dopiero nadejdzie i co może stać śę częścią naszego przyszłego doświadczenia.
N → przed nami → przyszłość.
PLAN, WPROWADZANIE I KONTROLA
Z przyszłości bezpośrednio wynika plan.
Plan jest obrazem czegoś, czego jeszcze może ńe być w rzeczywistości, ale co chcemy, żeby zaistniało przed nami.
Planujemy przyszłość, ponieważ określamy wcześniej to, co dopiero ma nastąpić.
Dlatego:
N → przed nami → przyszłość → plan.
Sam plan jednak ńe wystarcza.
To, co zaplanowaliśmy, musi następnie zostać wprowadzone w życie, aby mogło rzeczywiście zaistnieć.
Dobrze obrazuje to budowa domu.
Najpierw mamy plan domu, czyli coś, czego jeszcze fizycznie ńe ma, ale co ma powstać w przyszłości.
Żeby ten plan zaistniał, trzeba go wprowadzić w życie: przygotować teren, zrobić fundamenty, postawić ściany, dach, wykonać instalacje i kolejne elementy budynku.
Kolejne zaplanowane etapy są stopniowo wprowadzane do rzeczywistości.
Jednocześnie cały proces trzeba kontrolować, ponieważ samo posiadanie planu ńe powoduje jeszcze jego realizacji.
Trzeba pilnować kolejności prac, zgodności z planem, materiałów, wymiarów oraz wykonania. Kontrolujemy przebieg procesu po to, żeby prowadził w kierunku tego, co wcześniej zaplanowaliśmy.
Dlatego:
N → przed nami → przyszłość → plan → wprowadzanie planu w życie → kontrolowanie procesu → realizacja → to, co zaplanowane, staje śę rzeczywistością.
NO, TAK I AKCEPTACJA
Z tą samą przyszłością związane jest znaczenie:
NO → TAK → AKCEPTACJA.
Jeżeli ktoś coś nam proponuje, przedstawia nam pewną możliwą przyszłość.
Może powiedzieć:
„Pójdziemy jutro do lasu?”
W tej chwili wspólne pójście do lasu jeszcze śę ńe wydarzyło. Jest dopiero propozycją tego, co może wydarzyć śę przed nami.
Jeżeli odpowiadamy:
„No.”
potwierdzamy, że akceptujemy tę przyszłość. Zgadzamy śę, żeby przedstawiona propozycja została wprowadzona w życie i stała śę częścią naszego przyszłego doświadczenia.
Dlatego NO jest słowem oznaczającym zgodę, dlatego że łączy śę bezpośrednio z podstawowym kierunkiem N:
N → przed nami → przyszłość.
Ktoś przedstawia propozycję:
„Zrobimy to?”
Przedstawia więc możliwość tego, co może wydarzyć śę przed nami.
Odpowiedź:
„NO.”
oznacza:
tak → zgadzam śę → akceptuję tę możliwość → chcę, żeby stała śę częścią mojej przyszłości.
Można to zapisać:
propozycja → możliwa przyszłość → NO → TAK → zgoda → akceptacja tej przyszłości → przyszłe doświadczenie.
Dlatego:
N → przyszłość → NO → akceptacja.
Łączy śę z tym również morfem NO obecny w słowie NOwe.
Nowe jest tym, czego wcześniej w naszym doświadczeniu ńe było w tej postaci, a co pojawia śę przed nami.
NO → NOwe → to, co przed nami → przyszłość.
Jeżeli mówimy NO w odpowiedzi na propozycję, akceptujemy możliwość pojawienia śę tego nowego wydarzenia w naszej przyszłości.
Dlatego NO można rozumieć jako:
akceptuję to, co zostało postawione przede mną jako możliwość przyszłego doświadczenia.
Podstawowe znaČenia głoski N wynikają z kierunku ruĤu języka:
NA → NAD.
Jeżeli coś znajduje śę na Čymś, zajmuje powieŔĤnię lub pozycję względem tego elementu.
Jeżeli znajduje śę nad Čymś, jest powyżej niego.
Dlatego:
N → NA → NAD → powyżej → ku góŔe.
Ten sam gest można odČytać również jako wskazanie pŔed śiebie. A to, co znajduje śę pŔed nami, wiąże śę z kolejnym znaČeniem N — pŔyŠłością.
PŔYŠŁOŚĆ
Čłowiek poruŠający śę swoją drogą pozostawia to, co już pŔeżył, za sobą, natomiast kieruje śę ku temu, co znajduje śę pŔed nim.
Dlatego Čas można zobrazować jako drogę:
pŔeŠłość → za nami
teraźniejŠość → tutaj
pŔyŠłość → pŔed nami.
To, co pŔed nami, jest tym, do Čego zmieŔamy i Čego dopiero bęDZiemy doświadČać.
Artykulacja N wskazuje właśnie do pŔodu i ku góŔe, dlatego N odnosi śę do tego, co pŔed nami, co dopiero nadejDZie i co może stać śę Čęścią naŠego pŔyŠłego doświadČenia.
N → pŔed nami → pŔyŠłość.
PLAN, WPROWADZANIE I KONTROLA
Z pŔyŠłości bezpośrednio wynika plan.
Plan jest obrazem Čegoś, Čego jeŠČe może ńe być w ŔeČywistości, ale co Ĥcemy, żeby zaistniało pŔed nami.
Planujemy pŔyŠłość, ponieważ określamy wČeśniej to, co dopiero ma nastąpić.
Dlatego:
N → pŔed nami → pŔyŠłość → plan.
Sam plan jednak ńe wystarČa.
To, co zaplanowaliśmy, musi następnie zostać wprowaDZone w życie, aby mogło ŔeČywiście zaistnieć.
DobŔe obrazuje to budowa domu.
Najpierw mamy plan domu, Čyli coś, Čego jeŠČe fizyČnie ńe ma, ale co ma powstać w pŔyŠłości.
Żeby ten plan zaistniał, tŔeba go wprowaDZić w życie: pŔygotować teren, zrobić fundamenty, postawić ściany, daĤ, wykonać instalacje i kolejne elementy budynku.
Kolejne zaplanowane etapy są stopniowo wprowaDZane do ŔeČywistości.
JednoČeśnie cały proces tŔeba kontrolować, ponieważ samo posiadanie planu ńe powoduje jeŠČe jego realizacji.
TŔeba pilnować kolejności prac, zgodności z planem, materiałów, wymiarów oraz wykonania. Kontrolujemy pŔebieg procesu po to, żeby prowaDZił w kierunku tego, co wČeśniej zaplanowaliśmy.
Dlatego:
N → pŔed nami → pŔyŠłość → plan → wprowaDZanie planu w życie → kontrolowanie procesu → realizacja → to, co zaplanowane, staje śę ŔeČywistością.
NO, TAK I AKCEPTACJA
Z tą samą pŔyŠłością związane jest znaČenie:
NO → TAK → AKCEPTACJA.
Jeżeli ktoś coś nam proponuje, pŔedstawia nam pewną możliwą pŔyŠłość.
Może powieDZieć:
„PójDZiemy jutro do lasu?”
W tej Ĥwili wspólne pójście do lasu jeŠČe śę ńe wydaŔyło. Jest dopiero propozycją tego, co może wydaŔyć śę pŔed nami.
Jeżeli odpowiadamy:
„No.”
potwierDZamy, że akceptujemy tę pŔyŠłość. ZgaDZamy śę, żeby pŔedstawiona propozycja została wprowaDZona w życie i stała śę Čęścią naŠego pŔyŠłego doświadČenia.
Dlatego NO jest słowem oznaČającym zgodę, dlatego że łąČy śę bezpośrednio z podstawowym kierunkiem N:
N → pŔed nami → pŔyŠłość.
Ktoś pŔedstawia propozycję:
„Zrobimy to?”
PŔedstawia więc możliwość tego, co może wydaŔyć śę pŔed nami.
OdpowieDŽ:
„NO.”
oznaČa:
tak → zgaDZam śę → akceptuję tę możliwość → Ĥcę, żeby stała śę Čęścią mojej pŔyŠłości.
Można to zapisać:
propozycja → możliwa pŔyŠłość → NO → TAK → zgoda → akceptacja tej pŔyŠłości → pŔyŠłe doświadČenie.
Dlatego:
N → pŔyŠłość → NO → akceptacja.
ŁąČy śę z tym również morfem NO obecny w słowie NOwe.
Nowe jest tym, Čego wČeśniej w naŠym doświadČeniu ńe było w tej postaci, a co pojawia śę pŔed nami.
NO → NOwe → to, co pŔed nami → pŔyŠłość.
Jeżeli mówimy NO w odpowieDZi na propozycję, akceptujemy możliwość pojawienia śę tego nowego wydaŔenia w naŠej pŔyŠłości.
Dlatego NO można rozumieć jako:
akceptuję to, co zostało postawione pŔede mną jako możliwość pŔyŠłego doświadČenia.
ZAPIS RUNICZNY
ZAPIS RUNIČNY
Kształt runy N nawiązuje do znaczenia „nad” oraz do czegoś znajdującego śę wyżej względem innych elementów.
Pionowa kreska przedstawia element znajdujący śę najwyżej. Obok niej znajdują śę dwie krótsze linie tworzące ńewielką górkę, której szczyt jest ńższy, ńż ta pionowa linia.
Powstaje więc prosty układ:
jeden element znajduje śę wyżej → pozostałe znajdują śę ńiżej.
Taki zapis odpowiada podstawowym znaczeniom głoski N:
N → NA → NAD → wyżej → nadrzędność.
Runa N zachowuje więc przede wszystkim prosty obraz czegoś znajdującego śę NAD czymś innym, zgodny z podstawowym znaczeniem głoski.
KŠtałt runy N nawiązuje do znaČenia „nad” oraz do Čegoś znajdującego śę wyżej względem innyĤ elementów.
Pionowa kreska pŔedstawia element znajdujący śę najwyżej. Obok niej znajdują śę dwie krótŠe linie twoŔące ńewielką górkę, której ŠČyt jest ńżŠy, ńż ta pionowa linia.
Powstaje więc prosty układ:
jeden element znajduje śę wyżej → pozostałe znajdują śę ńiżej.
Taki zapis odpowiada podstawowym znaČeniom głoski N:
N → NA → NAD → wyżej → nadŔędność.
Runa N zaĤowuje więc pŔede wŠystkim prosty obraz Čegoś znajdującego śę NAD Čymś innym, zgodny z podstawowym znaČeniem głoski.
SŁOWA Z TYM DŹWIĘKIEM
Opublikowane przykłady: 3.
SŁOWA Z TYM DŽWIĘKIEM
Opublikowane pŔykłady: 3.
PIĘKNO
P—przy
I—istocie
Ę—wibracja
K—serca / życia
N—wzrasta
PIĘKNO
P—pŔy
I—istocie
Ę—wibracja
K—serca / życia
N—wzrasta
RANO
RA—słońce
N—wnosi śę
RANO
RA—słońce
N—wnosi śę
TCHNIENIE
T—ruch
CH—połączenie energetyczne albo chęć
N—wprowadzać albo czynić
I—istota albo decyzja
TĤNIENIE
T—ruĤ
Ĥ—połąČenie energetyČne albo Ĥęć
N—wprowaDZać albo Čynić
I—istota albo decyzja
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy.