Głoska M jest dźwięczną spółgłoską nosową.

Podczas jej wypowiadania obie wargi całkowicie śę zamykają, blokując przepływ powietrza przez jamę ustną. Powietrze zostaje skierowane przez jamę nosową, a drgania strun głosowych nadają M charakterystyczne dźwięczne, rezonujące brzmienie:

MMMMMMMM

Język ńe musi wykonywać charakterystycznego zwarcia ani ruchu potrzebnego do utworzenia tej głoski. Najważniejsze są zamknięte usta, dźwięczność oraz przepływ powietrza przez nos.

M wyróżnia śę tym, że można je swobodnie i długo wypowiadać przy całkowicie zamkniętej buzi:

MMMMMMMMMMMM

Ńe trzeba otwierać ust, aby dźwięk trwał.

Można to łatwo sprawdzić, mocno zamykając wargi i przedłużając M. Dźwięk rezonuje wewnątrz, a powietrze wydostaje śę przez nos.

Powstaje charakterystyczny obraz:

zamknięte usta → dźwięk wewnątrz → rezonans → przepływ przez nos.

To zamknięcie nadaje M bardzo wyraźny wewnętrzny charakter i stanowi podstawę jego znaczenia.

Podstawowym znaczeniem głoski M jest wnętrze — to, co znajduje śę w środku.

Wynika to bezpośrednio z jej artykulacji.

Przy M usta pozostają zamknięte. Dźwięk ńe jest uwalniany przez otwarte usta na zewnątrz, lecz rezonuje przy zamkniętej jamie ustnej, a powietrze przepływa przez nos.

Dlatego:

M → zamknięcie → wnętrze → w środku.

Jeżeli coś znajduje śę wewnątrz, jest osłonięte tym, co znajduje śę na zewnątrz.

Możemy mówić o:

wnętrzu domu,

wnętrzu przedmiotu,

wnętrzu ciała,

wnętrzu człowieka.

W każdym przypadku istnieje coś zewnętrznego oraz przestrzeń znajdująca śę w środku.

Dlatego:

M → wnętrze → środek → w środku.

Z wnętrza wynika kolejne znaczenie M — osobiste.

To, co najbardziej osobiste, jest związane z naszym własnym wnętrzem.

Myśli, odczucia, wspomnienia, przeżycia czy wewnętrzne doświadczenia mogą pozostawać ńewidoczne dla innych ludzi. Znajdują śę w nas, dopóki sami ńe wyrazimy ich na zewnątrz.

Dlatego:

wnętrze → to, co w środku → własne → osobiste.

Możemy mieć swoje osobiste myśli, osobiste przeżycia czy osobiste sprawy. Wszystkie należą do przestrzeni związanej bezpośrednio z konkretną osobą i jej wnętrzem.

Zamknięcie ust przy M dobrze obrazuje również tę właściwość.

To, co pozostaje wewnątrz, ńe zostaje automatycznie wypuszczone czy pokazane na zewnątrz.

Dlatego pełny ciąg znaczeniowy M wygląda następująco:

M → zamknięcie → wnętrze → w środku → własne → osobiste.

Podstawowe znaczenia pozostają więc bardzo blisko samej artykulacji:

M → WNĘTRZE

M → W ŚRODKU

M → OSOBISTE.

Runa M nawiązuje bezpośrednio do sposobu artykulacji tej głoski.

Jej kształt przypomina profil nosa widziany z boku.

Ma to bezpośredni związek z M, ponieważ podczas jego wypowiadania usta są całkowicie zamknięte, natomiast powietrze przepływa przez nos.

zamknięte usta → otwarta droga przez nos → M.

Runa składa śę z dwóch charakterystycznych części.

Dolną część tworzy zamknięty trójkątny element, natomiast w górnej znajduje śę ukośna linia związana z kształtem nosa i jego otwartym kanałem.

Dolny zamknięty element odpowiada zamkniętej buzi.

Górna część wskazuje natomiast nos, przez który podczas artykulacji przepływa powietrze.

Można więc odczytać:

zamknięte usta + przepływ przez nos → M.

Zamknięty element runy niesie jednocześnie znaczenie wnętrza.

Jeżeli coś jest zamknięte i otoczone z zewnątrz, powstaje przestrzeń znajdująca śę w środku.

Dlatego:

zamknięcie → środek → wnętrze.

To bezpośrednio łączy zapis runiczny z podstawowym znaczeniem M:

M → wnętrze → w środku → osobiste.

Runa M jest również powiązana kształtem z runą W. Stanowi jej lustrzane odbicie względem osi poziomej, co tworzy dodatkową zależność pomiędzy znaczeniami obu głosek.

W oznacza:

W → w czymś.

M oznacza:

M → wnętrze → w środku.

Oba znaczenia są ze sobą bezpośrednio związane, ponieważ wnętrze zawsze znajduje śę W czymś.

Wnętrze domu znajduje śę w domu.

Wnętrze ciała znajduje śę w ciele.

Wnętrze przedmiotu znajduje śę w przedmiocie.

Dlatego:

W → W CZYMŚ

M → WNĘTRZE TEGO, CO JEST W ŚRODKU.

Lustrzana zależność znaków M i W odpowiada więc ich bliskiemu związkowi znaczeniowemu.

Pełną drogę znaczenia M można przedstawić bardzo prosto:

ARTYKULACJA M → ZAMKNIĘTE USTA → DŹWIĘK I REZONANS WEWNĄTRZ → WNĘTRZE → W ŚRODKU → OSOBISTE.

Runa dodatkowo zachowuje ten sam obraz poprzez zamknięty element symbolizujący wnętrze oraz profil nosa, przez który przepływa powietrze podczas artykulacji M.