Głoska T jest spółgłoską zwartą i bezdźwięczną. Podczas jej podstawowej artykulacji końcówka języka dotyka górnych zębów lub dziąseł, tworząc całkowitą zaporę dla przepływającego powietrza. Powietrze zostaje na chwilę zatrzymane, a następnie, po szybkim odsunięciu języka, gwałtownie uwolnione. W ten sposób powstaje krótki i wyraźny dźwięk T.

W artykulacji tej głoski można zauważyć dwa charakterystyczne gesty, które odpowiadają dwóm grupom jej znaczeń.

Pierwszy związany jest z ruchem języka do przodu i do tyłu. Przy maksymalnym wykonaniu tego gestu język można wysunąć przed usta i zakończyć go w szpic, tworząc kształt przypominający grot lub wskaźnik skierowany w określoną stronę.

Gest ten można wykorzystać również bez używania rąk. Kiedy człowiek ma zajęte ręce, może wysunięciem języka wskazać znajdujący śę przed nim przedmiot albo kierunek. Język pełni wtedy dosłownie funkcję wskaźnika.

Drugi wariant artykulacji związany jest z trzaskiem, ucięciem i gwałtownym przerwaniem ciągłości. Ruch języka jest wtedy trochę inny. Język najpierw dotyka przestrzeni nad górnymi dziąsłami, tworząc zwarcie, a następnie bardzo szybko opada w kierunku dolnych dziąseł, jednak ich ńe dotyka. Gwałtowne oderwanie języka i jego szybki ruch w dół powodują nagłe uwolnienie powietrza i powstanie krótkiego, ostrego trzasku.

Ruch ten może przypominać gest uderzenia lub cięcia: język znajduje śę najpierw wysoko, a następnie gwałtownie opada. Powstający dźwięk przypomina trzask łamanej gałęzi albo uderzenie narzędzia tnącego, takiego jak tasak.

W artykulacji T występują więc dwa podstawowe obrazy: grot wskazujący kierunek oraz gwałtowny ruch tworzący trzask, ucięcie i przerwanie.

Pierwsza grupa znaczeń T wynika z gestu wskazywania.

Wysunięty język tworzy szpic przypominający grot skierowany ku określonemu miejscu. W ten sposób można pokazać, gdzie coś śę znajduje albo w którą stronę należy śę udać.

Ślad tego znaczenia jest widoczny w wielu podstawowych słowach wskazujących: to, tam, tędy, ten, tutaj, tu, ty, tor. W każdym z nich pojawia śę odniesienie do konkretnego miejsca, osoby, przedmiotu albo kierunku.

Jeżeli coś wskazujemy, wyznaczamy kierunek. Jeżeli natomiast poruszamy śę zgodnie z wyznaczonym kierunkiem, powstaje tor ruchu.

Tworzy to pierwszy ciąg znaczeniowy: wskazuje → kierunek → tor.

Druga grupa znaczeń T związana jest z przerwaniem, ucięciem i stworzeniem przegrody.

W wariancie artykulacyjnym tworzącym trzask język najpierw dotyka przestrzeni nad górnymi dziąsłami, a następnie gwałtownie opada w kierunku dolnych dziąseł, ńe dotykając ich. Powstaje wtedy krótki i ostry trzask.

Dźwiękonaśladowczy charakter tego ruchu widoczny jest nest również w słowach: trzask, topór, tasak. Wszystkie odnoszą śę do gwałtownego uderzenia, przecięcia, rozłamania albo przerwania wcześniejszej ciągłości.

Cięcie powoduje oddzielenie jednej części od drugiej. To, co wcześniej stanowiło jedną całość, zostaje przecięte i rozdzielone. W ten sposób powstaje granica pomiędzy jedną a drugą stroną.

Z tym znaczeniem łączy śę również podstawowa artykulacja T. Język tworzy w jamie ustnej przegrodę, która na chwilę całkowicie zatrzymuje przepływ powietrza.

Podobną funkcję pełni tama. Postawiona na drodze płynącej wody tworzy przegrodę i zatrzymuje jej dalszy przepływ. Tama tamuje, czyli tworzy zaporę pomiędzy tym, co znajduje śę po jednej stronie, a tym, co znajduje śę po drugiej.

Powstaje więc ciąg: tnie → ucina → oddziela → tworzy przegrodę → zapora.

Obie grupy znaczeń T łączą śę również poprzez wyznaczanie granicy. Kiedy wskazujemy: tu i tam, wyznaczamy dwa odrębne miejsca. Jedno znajduje śę tutaj, drugie tam. Pomiędzy nimi istnieje przestrzeń, dystans lub granica, która pozwala je od śiebie rozróżnić.

Znaczenia głoski T tworzą więc dwa podstawowe ciągi: T → wskazuje → kierunek → tor oraz: T → trzask → tnie → ucina → oddziela → przegroda → zapora.

Dlatego głoska T oznacza: wskazuje, kierunek, tor, tnie, ucina, przegrodę i zaporę.

Zapis runiczny T przedstawia te same podstawowe znaczenia, które widoczne są w artykulacji głoski.

Pierwsza postać runy przypomina grot strzały. Jej kształt odpowiada maksymalnemu gestowi artykulacyjnemu T, podczas którego wysunięty i zaostrzony język również przypomina grot.

Grot ma określony zwrot — wskazuje kierunek. Dlatego taka postać runy bezpośrednio przedstawia znaczenia: wskazuje → kierunek → tor.

Runa skierowana ku górze wskazuje konkretny kierunek. Możliwe, że kierunek samego znaku mógł być zmieniany zależnie od tego, jaki kierunek miał przedstawiać. Przykładowo znak zwrócony w dół mógł wskazywać ruch lub spadek w dół.

Druga możliwa postać runy przypomina łacińskie T. Jej pozioma część tworzy wyraźną poprzeczną przegrodę, która może być odczytywana jako zapora rozdzielająca przestrzeń.

Taki znak przedstawia drugą grupę znaczeń: tnie → ucina → przegroda → zapora.

Możliwe więc, że istniały dwie odmiany znaku T albo dwa sposoby jego zapisywania, odpowiadające dwóm grupom znaczeń tej głoski. Jedna forma przedstawiała grot i wskazywanie kierunku, natomiast druga ucięcie, przegrodę i zaporę.

Obu sposobom zapisu odpowiadają również dwa sposoby wykonania gestu artykulacyjnego. T związane ze wskazywaniem opiera śę na ruchu języka ku przodowi i z powrotem, natomiast T związane z trzaskiem i ucięciem powstaje przez gwałtowne opuszczenie języka z przestrzeni nad górnymi dziąsłami w kierunku dolnych dziąseł.

W obu przypadkach artykulacja, znaczenie i kształt znaku tworzą odpowiadające sobie ciągi: grot → wskazuje → kierunek → tor oraz: trzask → tnie → ucina → przegroda → zapora.