Głoska S jest bezdźwięczną spółgłoską szczelinową. Podczas jej wypowiadania struny głosowe ńe drgają, a charakterystyczny dźwięk powstaje dzięki przepływowi powietrza przez wąską szczelinę utworzoną pomiędzy językiem a przednią częścią jamy ustnej.

Język znajduje śę blisko górnych zębów i dziąseł, ale ńe tworzy pełnego zwarcia. Powietrze może więc cały czas przepływać przez pozostawioną przestrzeń.

Powstaje charakterystyczne:

SSSSSSSSS

Najważniejszą cechą tego dźwięku jest jego ciągłość.

Przy głosce zwartej przepływ powietrza zostaje zatrzymany, natomiast przy S powietrze cały czas przemieszcza śę przez utworzoną szczelinę.

Dlatego S można przedłużać:

S → SSS → SSSSSSSSS

tak długo, jak długo utrzymujemy przepływ powietrza.

Dźwięk S ma również charakterystyczne syczące i świszczące brzmienie.

Podobny rodzaj dźwięku możemy usłyszeć wtedy, gdy powietrze szybko przepływa przez wąską przestrzeń albo kiedy jakiś przedmiot gwałtownie przecina powietrze.

Podstawowym obrazem artykulacyjnym S pozostaje więc:

wąska szczelina → przepływ powietrza → ciągły ruch → SSSSSSS.

Podstawowym znaczeniem głoski S jest droga.

Znaczenie to można zobrazować poprzez ruch długiego przedmiotu, na przykład kija przecinającego powietrze.

Jeżeli wykonamy kijem szybki ruch, może pojawić śę charakterystyczny świst przypominający brzmienie głoski S.

SSSS!

Najważniejszy jest jednak sam ruch kija.

Kij rozpoczyna ruch w jednym miejscu, następnie przecina przestrzeń i dociera do innego miejsca.

Podczas tego ruchu kij przemierza określoną drogę.

Powstaje więc:

punkt początkowy → ruch → droga → punkt końcowy.

Dlatego S można powiązać z drogą.

Droga prowadzi natomiast bezpośrednio do kolejnego znaczenia — podróży.

Podróż polega właśnie na przemieszczaniu śę po drodze.

Rozpoczynamy w jednym miejscu, następnie pokonujemy kolejne fragmenty przestrzeni i docieramy do następnych punktów.

Dlatego:

droga → przemieszczanie śę → podróż.

Podróż ńe odbywa śę jednak w jednej chwili.

Żeby przemieścić śę z jednego miejsca do drugiego, potrzebny jest czas.

Kij przecinający powietrze najpierw znajduje śę w jednym położeniu, chwilę później w następnym, a następnie w kolejnym.

Możemy więc obserwować:

wcześniej → inne położenie

później → nowe położenie.

Wraz z upływem czasu zmienia śę położenie poruszającego śę elementu.

Dlatego:

ruch → kolejne położenia → upływ czasu → zmiana.

Właśnie stąd wynika kolejne znaczenie S — zmiana w czasie.

Droga może być rozumiana ńe tylko jako przestrzeń pomiędzy dwoma miejscami, ale również jako przebieg pomiędzy stanem początkowym i końcowym.

Na początku podróży znajdujemy śę w jednym miejscu.

W jej trakcie przechodzimy przez kolejne miejsca.

Na konńcu znajdujemy śę gdzie indziej ńż wcześniej.

Zmiana ńe następuje więc w jednym punkcie, lecz rozwija śę wraz z trwaniem drogi.

Podróżujemy w przestrzeni, ale jednocześnie podróż zawsze odbywa śę w czasie.

Dlatego pełny ciąg znaczeniowy S można przedstawić jako:

S → ruch → droga → podróż → kolejne położenia → kolejne chwile → zmiana w czasie.

Runa S jest bezpośrednio powiązana z runą Ś, której znaczeniem jest między innymi światło i świecenie.

Ś → świeci → światło.

Kształt runy Ś przypomina płonącą pochodnię, co bezpośrednio wiąże śę z światłem.

Centralna część runy Ś przedstawia pochodnię, natomiast znajdujące śę przy niej cztery promienie układające śę w kształt litery X przedstawiają światło rozchodzące śę od płomienia.

Powstaje więc obraz:

pochodnia → płomień → promienie → światło.

W runie S odnajdujemy elementy odpowiadające promieniom obecnym przy Ś.

S można więc odczytać jako rozwinięcie obrazu światła wychodzącego ze źródła i przemierzającego przestrzeń.

Znaczenia S są związane z drogą i podróżą, co razem tworzy symbol tego, że światło jest drogą, którą kroczymy. Światło to oświecenie, jasność i jaźń.

S przedstawia natomiast jego dalszą drogę:

światło → droga.

Łączy to obie runy w jeden obraz:

Ś → światło

S → droga światła.

Wszystko to co nas otacza to światło.
Światło to świata tło.

Przemierzając życie i nasz świat chodzisz w świetle.

Związek S ze światłem prowadzi więc ponownie do jego podstawowego znaczenia:

promień światła → przemieszcza śę przez przestrzeń → wyznacza kierunek → tworzy drogę.

Całość można więc sprowadzić do ciągu:

Ś → światło → promienie

promień → przemieszcza śę przez przestrzeń → droga

droga → podróż → zmiana położenia → zmiana w czasie.

W ten sposób zapis runiczny łączy znaczenie światła obecne przy Ś z podstawowym znaczeniem S:

droga, podróż oraz zmiana w czasie.