Głoska J jest dźwięczną spółgłoską zbliżeniową, artykulacyjnie bardzo bliską samogłosce I. To podobieństwo znajduje odzwierciedlenie również w ich bezpośrednim sąsiedztwie w obiecadle.

Podczas wypowiadania J środkowa i przednia część języka unosi śę w kierunku podniebienia twardego, jednak ńe tworzy pełnego zwarcia. Powietrze może swobodnie przepływać przez powstałą przestrzeń, a struny głosowe pozostają aktywne i drgają.

J można potraktować jako bardzo krótkie, przechodzące w kolejny dźwięk I. Dobrze słychać tę bliskość przy porównaniu:

IIIIIIII

oraz:

JA, JE, JO, JU.

Przy I układ artykulacyjny pozostaje bardziej stabilny i może być długo utrzymywany. Przy J podobne ułożenie języka staje śę natomiast ruchem przejściowym prowadzącym do kolejnego dźwięku.

Ta właściwość dobrze współgra z podstawową różnicą znaczeniową:

I → istota

J → działanie istoty poza nią samą, w otoczeniu.

Podczas wyraźnego i wielokrotnego wypowiadania J można również skupić uwagę na tym, jak dźwięk rezonuje w ciele. Odczucie ńe musi pozostawać skupione wyłącznie w obrębie głowy czy klatki piersiowej, lecz może rozchodzić śę szerzej po ciele.

Szczególnie istotne są tutaj ręce i nogi, ponieważ to właśnie poprzez ńe istota bezpośrednio wchodzi w kontakt z przestrzenią znajdującą śę wokół niej.

Nogi umożliwiają przemieszczanie śę w otoczeniu, natomiast ręce pozwalają dotykać, przenosić, budować, przekształcać i wprowadzać zmiany.

Dlatego:

I → istota

J → istota wychodząca w działaniu do otoczenia.

Podstawowym znaczeniem głoski J jest działanie w otoczeniu.

Istota ńe istnieje w całkowitym oderwaniu od przestrzeni, która ją otacza. Porusza śę w niej, dotyka jej, przekształca ją i pozostawia w niej skutki swoich działań.

Ręce i nogi są podstawowymi częściami ciała umożliwiającymi tę interakcję.

nogi → przemieszczanie śę w przestrzeni

ręce → dotykanie i przekształcanie przestrzeni

Dlatego:

istota → ruch → działanie → interakcja z otoczeniem.

Stąd wynika również samo znaczenie otoczenia.

J obejmuje ńe tylko istotę, ale także przestrzeń, z którą istota pozostaje w ciągłej relacji.

Można więc zauważyć wyraźne przejście pomiędzy I i J:

I → istota

J → istota + jej działanie w otoczeniu.

Każde działanie istoty wywołuje jakiś skutek poza nią samą. Kiedy człowiek wykonuje krok, zmienia swoje położenie. Kiedy przesuwa przedmiot, zmienia jego położenie. Kiedy coś buduje, tworzy nowy element przestrzeni. Kiedy wypowiada słowa, wpływa na innych ludzi.

Istota wpływa więc na otoczenie, a jednocześnie sama odbiera skutki tego, co dzieje śę wokół niej.

Powstaje ciąg:

istota → działanie → otoczenie → skutek → odpowiedź otoczenia → kolejne doświadczenie istoty.

Relacja pomiędzy istotą i otoczeniem jest więc dwukierunkowa.

istota → wpływa na otoczenie

otoczenie → wpływa na istotę.

Istota poprzez synchronizację serca i rozumu podejmuje decyzję, a następnie poprzez działanie wprowadza ją do otoczenia.

Tutaj bezpośrednio łączą śę znaczenia I oraz J:

K → serce

G → rozum

I → synchronizacja serca i rozumu → decyzja

J → działanie zgodne z decyzją → wpływ na otoczenie.

W ten sposób J rozwija znaczenie I. I podejmuje decyzję, J wprowadza ją w otoczenie.

Głębsza świadomość tego połączenia pomiędzy istotą a otoczeniem prowadzi do kolejnych znaczeń J: jaźni, wyższego ja oraz nadświadomości.

Istota może postrzegać śiebie wyłącznie jako oddzielne ciało i indywidualne „ja”, ale może również dostrzegać szerszą sieć zależności pomiędzy sobą, swoimi decyzjami, działaniami i rzeczywistością, której doświadcza.

Wraz z poszerzaniem tej świadomości pojawia śę rozumienie, że istota i jej otoczenie pozostają ze sobą w ciągłej relacji.

Ten stan świadomości określają znaczenia:

jaźń → wyższe ja → nadświadomość.

Wyższe ja obejmuje więc szerszą perspektywę ńż samo indywidualne ego. Jest świadomością istoty, jej działania oraz związku z przestrzenią, w której istnieje.

Dlatego:

istota → świadomość śiebie → świadomość własnego działania → świadomość relacji z otoczeniem → jaźń → wyższe ja → nadświadomość.

Cały ciąg I i J można przedstawić następująco:

serce + rozum → I → synchronizacja → decyzja → J → działanie → wpływ na otoczenie → doświadczenie skutku → poszerzenie świadomości.

Głoska J oznacza więc: otoczenie, działanie w otoczeniu, interakcję z otoczeniem, jaźń, wyższe ja oraz nadświadomość.

Runa J jest bardzo podobna do runy I, podobnie jak bliskie są sobie artykulacyjnie obie głoski.

Runa I jest prostą pionową kreską symbolizującą synchronizację dwóch obszarów:

serce ↕ rozum.

W runie J pojawia śę natomiast dodatkowa pozioma kreska znajdująca śę w górnej części znaku, po jego lewej stronie.

Podstawowa pionowa linia zachowuje więc znaczenie istoty i połączenia znane z I, natomiast dodatkowy element wychodzi poza główną linię.

Można odczytać go jako obraz rozszerzenia działania poza samą istotę:

I → istota

J → istota + przestrzeń poza nią.

Dodatkowa kreska może również przedstawiać wyższe ja — świadomość znajdującą śę ponad zwykłym postrzeganiem śiebie jako odrębnej jednostki.

Dlatego jej położenie w górnej części znaku odpowiada kolejnemu ciągowi znaczeniowemu:

świadomość śiebie → świadomość otoczenia → świadomość wzajemnego wpływu → wyższe ja → nadświadomość.

Runa J rozwija więc prostą konstrukcję I o dodatkowy element, podobnie jak znaczenie J rozwija znaczenie I:

I → istota, synchronizacja i decyzja

J → działanie istoty w otoczeniu, świadomość tej relacji, wyższe ja i nadświadomość.