GŁOSKA
GŁOSKA
U
U
ZNACZENIA
scala śę • jednoczy • integruje • staje śę całością • łuk • ruch w dół i w górę
ZNAČENIA
scala śę • jednoČy • integruje • staje śę całością • łuk • ruĤ w dół i w górę
ARTYKULACJA
ARTYKULACJA
Samogłoska U powstaje poprzez wyraźne zaokrąglenie i wysunięcie warg do przodu, co nadaje im charakterystyczny kształt przypominający dzióbek.
Podczas artykulacji:
UUUUUUUU
wargi pozostają zaokrąglone i wysunięte, a powietrze przepływa przez niewielki otwór pomiędzy nimi. Język znajduje śę w tylnej części jamy ustnej, uniesiony w kierunku podniebienia miękkiego, ale go ńe dotyka.
U jest głoską dźwięczną, dlatego podczas jej wypowiadania drgają struny głosowe. Zaokrąglenie i wysunięcie warg dodatkowo wydłuża tor głosowy, nadając U charakterystyczne głębokie brzmienie.
Najważniejszy jest jednak maksymalny gest artykulacyjny U.
Jeżeli mocno zaokrąglimy i wysuniemy wargi do przodu, powstaje wyraźny:
DZIOBEK
czyli dokładnie taki gest, jaki wykonujemy, kiedy chcemy kogoś pocałować.
Wraz z wysunięciem ust zmienia śę również kształt policzków. Mogą śę one wyprostować lub lekko zapaść do środka, a wysunięte i zaokrąglone usta tworzą charakterystyczny łuk.
Dlatego już w samej artykulacji można zauważyć dwa elementy:
U → dzióbek → gest pocałunku
oraz:
U → dzióbek → łuk.
Samogłoska U powstaje popŔez wyraźne zaokrąglenie i wysunięcie warg do pŔodu, co nadaje im ĤarakterystyČny kŠtałt pŔypominający DZióbek.
PodČas artykulacji:
UUUUUUUU
wargi pozostają zaokrąglone i wysunięte, a powietŔe pŔepływa pŔez niewielki otwór pomięDZy nimi. Język znajduje śę w tylnej Čęści jamy ustnej, uniesiony w kierunku podniebienia miękkiego, ale go ńe dotyka.
U jest głoską DŽwięČną, dlatego podČas jej wypowiadania drgają struny głosowe. Zaokrąglenie i wysunięcie warg dodatkowo wydłuża tor głosowy, nadając U ĤarakterystyČne głębokie bŔmienie.
NajważniejŠy jest jednak maksymalny gest artykulacyjny U.
Jeżeli mocno zaokrąglimy i wysuniemy wargi do pŔodu, powstaje wyraźny:
DZIOBEK
Čyli dokładnie taki gest, jaki wykonujemy, kiedy Ĥcemy kogoś pocałować.
Wraz z wysunięciem ust zmienia śę również kŠtałt poliČków. Mogą śę one wyprostować lub lekko zapaść do środka, a wysunięte i zaokrąglone usta twoŔą ĤarakterystyČny łuk.
Dlatego już w samej artykulacji można zauważyć dwa elementy:
U → DZióbek → gest pocałunku
oraz:
U → DZióbek → łuk.
ZNACZENIE
ZNAČENIE
Podstawowym znaczeniem głoski U jest scalanie śę i stawanie śę całością.
Znaczenie to wynika z maksymalnego gestu artykulacyjnego U.
Zaokrąglone i wysunięte wargi tworzą dzióbek, czyli gest bezpośrednio związany z całowaniem.
U → dzióbek → pocałunek.
Pocałunek jest gestem bliskości i fizycznego połączenia dwóch osób. Dochodzi w nim do zetknięcia ciała z ciałem, czyli połączenia tego, co wcześniej pozostawało osobno.
Dlatego:
dzióbek → pocałunek → kontakt „ciało do ciała” → połączenie → scalenie.
Z połączenia wynika jedność.
Elementy, które zostają ze sobą scalone, zaczynają tworzyć wspólną całość.
Dlatego znaczenia U tworzą ciąg:
U → dzióbek → pocałunek → połączenie → scalenie → jedność → integracja → całość.
Stąd głoska U oznacza:
scala śę → jednoczy śę → integruje śę → staje śę całością.
ŁUK
Drugim znaczeniem U jest łuk.
To znaczenie również ma swój początek bezpośrednio w artykulacji głoski.
Kiedy mocno wysuwamy usta i tworzymy charakterystyczny dzióbek, zmienia śę ich kształt.
Wargi zaokrąglają śę i wysuwają, policzki mogą śę lekko zapaść albo wyprostować, a całe ułożenie ust przyjmuje charakterystyczną łukowatą formę.
Dlatego:
U → dzióbek → łuk.
Łuk ńe pojawia śę więc dopiero w zapisie runicznym. Jest widoczny już w kształcie ust podczas maksymalnej artykulacji U.
Runa później odwzorowuje ten sam kształt.
Powstaje zależność:
artykulacja U → dzióbek → łuk → odwzorowanie dzióbka i łuku w runie U.
RUCH W DÓŁ I W GÓRĘ
Z łukiem związane jest kolejne, pośrednie znaczenie U — ruch w dół, a następnie w górę.
Najpierw w artykulacji powstaje dzióbek i jego charakterystyczny łuk.
Następnie ten kształt zostaje odwzorowany w runie U.
Jeżeli prześledzimy przebieg runicznego łuku, kierunek prowadzi najpierw:
z góry w dół ↓
następnie dochodzi do najniższego punktu, po czym zmienia kierunek i prowadzi:
z dołu w górę ↑
Dlatego:
U → dzióbek → łuk → runa U → ruch w dół → najniższy punkt → ruch w górę.
Ruch w dół i w górę jest więc znaczeniem pośrednim.
Ńe wynika bezpośrednio z samego dźwięku U, lecz z kształtu dzióbka i łuku powstającego podczas artykulacji, który następnie został zachowany w runie.
Mamy więc dwa główne ciągi:
U → dzióbek → pocałunek → połączenie → scalenie → jedność → integracja → całość
oraz:
U → dzióbek → łuk → runa U → ruch w dół → ruch w górę.
Podstawowym znaČeniem głoski U jest scalanie śę i stawanie śę całością.
ZnaČenie to wynika z maksymalnego gestu artykulacyjnego U.
Zaokrąglone i wysunięte wargi twoŔą DZióbek, Čyli gest bezpośrednio związany z całowaniem.
U → DZióbek → pocałunek.
Pocałunek jest gestem bliskości i fizyČnego połąČenia dwóĤ osób. DoĤoDZi w nim do zetknięcia ciała z ciałem, Čyli połąČenia tego, co wČeśniej pozostawało osobno.
Dlatego:
DZióbek → pocałunek → kontakt „ciało do ciała” → połąČenie → scalenie.
Z połąČenia wynika jedność.
Elementy, które zostają ze sobą scalone, zaČynają twoŔyć wspólną całość.
Dlatego znaČenia U twoŔą ciąg:
U → DZióbek → pocałunek → połąČenie → scalenie → jedność → integracja → całość.
Stąd głoska U oznaČa:
scala śę → jednoČy śę → integruje śę → staje śę całością.
ŁUK
Drugim znaČeniem U jest łuk.
To znaČenie również ma swój poČątek bezpośrednio w artykulacji głoski.
Kiedy mocno wysuwamy usta i twoŔymy ĤarakterystyČny DZióbek, zmienia śę iĤ kŠtałt.
Wargi zaokrąglają śę i wysuwają, poliČki mogą śę lekko zapaść albo wyprostować, a całe ułożenie ust pŔyjmuje ĤarakterystyČną łukowatą formę.
Dlatego:
U → DZióbek → łuk.
Łuk ńe pojawia śę więc dopiero w zapisie runiČnym. Jest widoČny już w kŠtałcie ust podČas maksymalnej artykulacji U.
Runa później odwzorowuje ten sam kŠtałt.
Powstaje zależność:
artykulacja U → DZióbek → łuk → odwzorowanie DZióbka i łuku w runie U.
RUĤ W DÓŁ I W GÓRĘ
Z łukiem związane jest kolejne, pośrednie znaČenie U — ruĤ w dół, a następnie w górę.
Najpierw w artykulacji powstaje DZióbek i jego ĤarakterystyČny łuk.
Następnie ten kŠtałt zostaje odwzorowany w runie U.
Jeżeli pŔeśleDZimy pŔebieg runiČnego łuku, kierunek prowaDZi najpierw:
z góry w dół ↓
następnie doĤoDZi do najniżŠego punktu, po Čym zmienia kierunek i prowaDZi:
z dołu w górę ↑
Dlatego:
U → DZióbek → łuk → runa U → ruĤ w dół → najniżŠy punkt → ruĤ w górę.
RuĤ w dół i w górę jest więc znaČeniem pośrednim.
Ńe wynika bezpośrednio z samego DŽwięku U, leČ z kŠtałtu DZióbka i łuku powstającego podČas artykulacji, który następnie został zaĤowany w runie.
Mamy więc dwa główne ciągi:
U → DZióbek → pocałunek → połąČenie → scalenie → jedność → integracja → całość
oraz:
U → DZióbek → łuk → runa U → ruĤ w dół → ruĤ w górę.
ZAPIS RUNICZNY
ZAPIS RUNIČNY
Runa U odwzorowuje charakterystyczny dzióbek i łuk powstający podczas artykulacji głoski U.
Jej kształt ńe jest więc oderwany od sposobu wypowiadania głoski.
Najpierw występuje gest:
U → zaokrąglone i wysunięte usta → dzióbek → łuk.
Następnie jego charakterystyczna forma zostaje zachowana w znaku runicznym.
Runa U przedstawia dwie linie biegnące z góry ku dołowi i spotykające śę w jednym punkcie. W znaku można więc dostrzec również podstawową ideę scalenia:
dwa elementy → połączenie w jednym miejscu → scalenie → jedność.
Runa wzmacnia w ten sposób znaczenie obecne już w geście pocałunku:
połączenie → scalenie → całość.
Jednocześnie zachowany w runie łuk pozwala odczytać kierunek ruchu:
góra → dół → najniższy punkt → góra.
Cała droga powstawania znaczeń pozostaje więc spójna:
ARTYKULACJA U → DZIOBEK → POCAŁUNEK → POŁĄCZENIE → SCALENIE → CAŁOŚĆ
oraz:
ARTYKULACJA U → DZIOBEK → ŁUK → RUNA U → RUCH W DÓŁ I W GÓRĘ.
Dlatego głoska U oznacza: scala śę, jednoczy, integruje, staje śę całością oraz łuk, a z przebiegu łuku zachowanego w runie wynika dodatkowo ruch w dół i w górę.
Runa U odwzorowuje ĤarakterystyČny DZióbek i łuk powstający podČas artykulacji głoski U.
Jej kŠtałt ńe jest więc oderwany od sposobu wypowiadania głoski.
Najpierw występuje gest:
U → zaokrąglone i wysunięte usta → DZióbek → łuk.
Następnie jego ĤarakterystyČna forma zostaje zaĤowana w znaku runiČnym.
Runa U pŔedstawia dwie linie biegnące z góry ku dołowi i spotykające śę w jednym punkcie. W znaku można więc dostŔec również podstawową ideę scalenia:
dwa elementy → połąČenie w jednym miejscu → scalenie → jedność.
Runa wzmacnia w ten sposób znaČenie obecne już w geście pocałunku:
połąČenie → scalenie → całość.
JednoČeśnie zaĤowany w runie łuk pozwala odČytać kierunek ruĤu:
góra → dół → najniżŠy punkt → góra.
Cała droga powstawania znaČeń pozostaje więc spójna:
ARTYKULACJA U → DZIOBEK → POCAŁUNEK → POŁĄČENIE → SCALENIE → CAŁOŚĆ
oraz:
ARTYKULACJA U → DZIOBEK → ŁUK → RUNA U → RUĤ W DÓŁ I W GÓRĘ.
Dlatego głoska U oznaČa: scala śę, jednoČy, integruje, staje śę całością oraz łuk, a z pŔebiegu łuku zaĤowanego w runie wynika dodatkowo ruĤ w dół i w górę.
SŁOWA Z TYM DŹWIĘKIEM
Opublikowane przykłady: 1.
SŁOWA Z TYM DŽWIĘKIEM
Opublikowane pŔykłady: 1.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Nie ma jeszcze opublikowanych komentarzy.