Głoska G, podobnie jak K, jest spółgłoską zwartą, powstającą przez chwilowe zablokowanie przepływu powietrza w tylnej części jamy ustnej. Obie głoski mają bardzo podobne miejsce artykulacji, dlatego w obiecadle występują bezpośrednio po sobie.

Podczas wypowiadania G tylna część języka unosi śę do podniebienia miękkiego i tworzy pełne zwarcie. Powietrze zostaje na moment zatrzymane, a następnie język odsuwa śę, umożliwiając jego gwałtowne uwolnienie.

Podstawową różnicą pomiędzy K i G jest dźwięczność.

K jest bezdźwięczne, natomiast podczas wypowiadania G struny głosowe drgają. Dzięki temu G ma pełniejsze i bardziej rezonujące brzmienie.

Gest wykonywany przez język pozostaje więc bardzo podobny:

K → zwarcie tylnej części języka z podniebieniem miękkim

G → podobne zwarcie + drganie strun głosowych.

Różnicę pomiędzy tymi głoskami można również zauważyć, skupiając śę na odczuciach pojawiających śę w ciele podczas ich wypowiadania.

Jeżeli kilkukrotnie wypowiemy:

K… K… K…

a następnie:

G… G… G…

i mocno zwrócimy uwagę na to, gdzie odczuwamy pracę i wibracje, można zauważyć różnicę pomiędzy tymi głoskami.

Przy K odczucie może kierować uwagę głębiej, w przestrzeń klatki piersiowej i serca. Przy G, dzięki dźwięczności i towarzyszącemu jej rezonansowi, wibracje można wyraźniej odczuwać w obrębie głowy.

Powstaje więc charakterystyczne zestawienie:

K → serce

G → głowa.

To właśnie odczuwanie G w przestrzeni głowy stanowi punkt wyjścia dla jego kolejnych znaczeń.

Podstawowe znaczenia G związane są z głową, mózgiem, ego, rozumem i logiką.

Mózg jest miejscem, w którym zachodzą procesy związane z myśleniem, analizowaniem, porównywaniem, zapamiętywaniem i logicznym rozumowaniem.

Stąd wynika ciąg:

G → głowa → mózg → myślenie → rozum → logika.

Z myśleniem związane jest również ego — indywidualne postrzeganie śiebie jako odrębnej jednostki oraz własnej relacji ze światem.

Dlatego:

mózg → myślenie → ego.

Dobrym śladem tego znaczenia są również same słowa:

eGo, loGika, mózG.

W każdym z nich G występuje w słowie związanym z obszarem myślenia, rozumu albo indywidualnego postrzegania.

Z mózgiem związana jest również wiedza, której można śę nauczyć.

Jest to wiedza zdobywana poprzez poznawanie, zapamiętywanie, doświadczenie, analizę i przetwarzanie informacji.

Tworzy to ważne rozróżnienie pomiędzy K i G:

K → serce → intuicja → wiedza intuicyjna

G → mózg → rozum → nauka → wiedza nabyta.

K wskazuje więc na wiedzę płynącą z wewnętrznego czucia, natomiast G na wiedzę zdobywaną i przetwarzaną przez mózg oraz rozum.

Mózg ńe działa jednak w oderwaniu od ciała. Jest połączony z nim poprzez układ nerwowy i odbiera informacje dostarczane przez zmysły.

Wzrok, słuch, dotyk, smak czy węch umożliwiają odbieranie bodźców pochodzących z otoczenia. Dzięki nim mózg może poznawać świat fizyczny.

Powstaje:

mózg → ciało → zmysły ciała → odbieranie świata fizycznego.

Z tego wynika kolejne znaczenie G — element fizyczny.

Ciało istnieje w świecie materialnym, a jego zmysły pozwalają doświadczać innych fizycznych elementów znajdujących śę w otoczeniu.

Dlatego:

G → ciało → zmysły → świat fizyczny → element fizyczny.

Z procesem poznawania związane jest również to, co ńeznane i ńepoznane.

Rozum może operować tym, co już poznał, zapamiętał albo potrafi powiązać z wcześniejszym doświadczeniem. Poza granicą aktualnej wiedzy znajduje śę jednak przestrzeń tego, czego jeszcze ńe znamy.

To właśnie ńeznane uruchamia poszukiwanie, analizę i próbę poznania.

Powstaje:

ńeznane → poznawanie → doświadczenie → analiza → wiedza nabyta.

G obejmuje więc zarówno to, co zostało poznane przez rozum, jak i to, co znajduje śę jeszcze poza jego aktualnym poznaniem — ńeznane i ńepoznane.

Kolejna grupa znaczeń pojawia śę wtedy, gdy w przestrzeni znajduje śę więcej ńż jedna odrębna istota posiadająca własne ciało i ego.

Dwa fizyczne byty mogą oddziaływać na śiebie. Mogą śę do śiebie zbliżać albo od śiebie oddalać, przyciągać śę lub odpychać.

Na poziomie relacji pomiędzy ludźmi również pojawia śę przyciąganie i odpychanie. Jedne osoby chcą przebywać blisko śiebie, ponieważ śę lubią, czują wzajemne zainteresowanie albo widzą korzyść we wspólnym działaniu. Inne unikają kontaktu i zwiększają pomiędzy sobą dystans.

Z tego obrazu wynika:

dwa odrębne byty → wzajemne oddziaływanie → przyciąganie lub odpychanie.

Z przyciąganiem fizycznych obiektów związane jest natomiast znaczenie grawitacji.

Grawitacja powoduje wzajemne przyciąganie ciał posiadających masę. Dlatego również ona wpisuje śę w znaczenia G związane z ciałem, fizycznością i przyciąganiem.

Powstaje ciąg:

element fizyczny → oddziaływanie → przyciąganie → grawitacja.

Znaczenia G układają śę więc w kilka powiązanych ciągów:

G → głowa → mózg → myślenie → rozum → logika → ego

mózg → nauka → wiedza nabyta

mózg → ciało → zmysły ciała → świat fizyczny → element fizyczny

ńeznane → poznawanie → analiza → wiedza nabyta

fizyczne byty → wzajemne oddziaływanie → przyciąganie / odpychanie → grawitacja.

Dlatego głoska G oznacza: ego, rozum, logikę, mózg, myślenie, wiedzę nabytą, zmysły ciała, ciało, element fizyczny, ńeznane, ńepoznane, grawitację, przyciąganie oraz odpychanie.

Runa G jest wyraźnie podobna do runy K, tak jak podobna jest artykulacja obu głosek.

Różnicę stanowi dodatkowa pozioma kreska umieszczona w górnej części znaku.

Podstawowy kształt zachowuje więc związek z K i głębokim miejscem artykulacji obu głosek, natomiast dodatkowa kreska wskazuje przestrzeń znajdującą śę wyżej — ponad gardłem, w obrębie głowy.

Odpowiada to różnicy odczuwalnej podczas wypowiadania obu głosek:

K → odczucie kierujące uwagę ku klatce piersiowej i sercu

G → dodatkowa dźwięczność i rezonans odczuwany w obrębie głowy.

Górna kreska runy G podkreśla więc głowę, a wraz z nią znaczenia związane z mózgiem, ego, rozumem, logiką i myśleniem.

Runa G zachowuje podobieństwo do K, jednocześnie dodając element wskazujący na najważniejszą różnicę znaczeniową pomiędzy tymi głoskami:

K → serce → intuicja

G → głowa → mózg → rozum i logika.