Głoska Ł jest dźwięczna i swoim brzmieniem oraz sposobem artykulacji jest blisko związana z głoską U, dlatego w obiecadle znajduje śę bezpośrednio po niej.

Podczas wypowiadania Ł wargi najpierw zaokrąglają śę i wysuwają do przodu, tworząc układ przypominający dzióbek charakterystyczny dla U.

Pomiędzy U i Ł występuje jednak bardzo ważna różnica.

Przy przedłużonym:

UUUUUUUU

usta mogą przez cały czas pozostawać wysunięte i zaokrąglone w pozycji dzióbka.

Przy wypowiadaniu samego:

Ł

dzióbek pojawia śę tylko na początku ruchu artykulacyjnego. Aby dokończyć artykulację Ł, wargi cofają śę, dzióbek zostaje schowany, a usta rozszerzają śę i rozchodzą.

Cały ruch odbywa śę więc już w obrębie samej głoski Ł:

zaokrąglenie warg → wysunięcie dzióbka → Ł → schowanie dzióbka → rozszerzenie i rozdzielenie warg.

Ńe potrzeba do tego kolejnej samogłoski. Ruch rozchodzenia śę warg jest częścią zakończenia artykulacji samego Ł.

To właśnie tworzy najważniejszą różnicę pomiędzy U i Ł.

U → dzióbek pozostaje utrzymany

Ł → dzióbek powstaje, a następnie zostaje schowany i wargi śę rozchodzą.

Ten ruch bezpośrednio odpowiada znaczeniu obu głosek.

Przy U gest pozostaje w pozycji związanej ze scaleniem i stawaniem śę całością.

Przy Ł najpierw pojawia śę gest związany z połączeniem, ale następnie wargi śę rozchodzą, pokazując, że połączenie może zostać rozłączone.

Dlatego:

Ł → połączenie → połączone → możliwość rozłączenia.