ZBIR
Osoba dopuszczająca śę rozboju lub innych przestępstw, zwykle działająca w grupie; bandyta, zbój, opryszek.
W średniowieczu: pachołek miejski zajmujący śę łapaniem złoczyńców.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Osoba dopuszczająca śę rozboju lub innych przestępstw, zwykle działająca w grupie; bandyta, zbój, opryszek.
W średniowieczu: pachołek miejski zajmujący śę łapaniem złoczyńców.
zbiraForma rzeczownika „zbir”, odchodnik i biernik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zbir | - |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | zbirowi | zbirom |
| Biernikkogo? co? | zbiraobecna forma | zbirów |
| Narzędnikkim? czym? | zbirem | zbirami |
| Miejscownikw kim? w czym? | zbirze | zbirach |
| Odchodnikod kogo? czego? | zbiraobecna forma | zbirów |
| WołajnikTy... | zbirze | - |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zbira
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.