Głoska W jest dźwięczną spółgłoską szczelinową wargowo-zębową.

Podczas jej artykulacji dolna warga zbliża śę do górnych zębów, tworząc pomiędzy nimi niewielką szczelinę. Powietrze przepływa przez tę przestrzeń, a jednocześnie drgają struny głosowe, dzięki czemu powstaje charakterystyczny dźwięk W.

Najważniejszą rolę w artykulacji odgrywają więc dwa elementy:

dolna warga + górne zęby.

Można to łatwo zaobserwować, powtarzając:

W W W W W

Dolna warga za każdym razem kieruje śę ku górnym zębom.

Znaczenie głoski staje śę jeszcze bardziej widoczne, kiedy wykonamy maksymalny gest artykulacyjny W.

Dolną wargę można wsunąć pomiędzy zęby i nadal próbować wypowiedzieć:

W W W W W

W tym położeniu warga znajduje śę dosłownie:

W ZĘBACH.

Ńe jest już jedynie przy zębach ani obok nich. Zostaje umieszczona pomiędzy nimi, wewnątrz przestrzeni przez ńe wyznaczonej.

Maksymalny gest W pokazuje więc bezpośrednio:

warga → W zębach → W czymś.

Podstawowym znaczeniem głoski W jest „w czymś”.

Znaczenie wynika bezpośrednio z gestu artykulacyjnego.

Przy maksymalnym wykonaniu głoski dolna warga zostaje umieszczona w zębach.

Dlatego:

W → warga W zębach → W czymś.

Jeżeli coś jest w czymś, oznacza to, że znajduje śę wewnątrz określonej przestrzeni, obiektu albo większej całości.

Możemy powiedzieć:

w domu — ktoś znajduje śę wewnątrz domu,

w lesie — ktoś znajduje śę wewnątrz przestrzeni lasu,

w wodzie — coś znajduje śę wewnątrz wody,

w pudełku — coś znajduje śę wewnątrz pudełka,

w człowieku — coś znajduje śę wewnątrz człowieka.

W każdym przypadku W określa relację, w której jeden element znajduje śę wewnątrz drugiego.

Dlatego:

W → w czymś → wewnątrz.

Jeżeli jeden element znajduje śę wewnątrz drugiego, większy element zawiera go w sobie.

Powstaje więc:

W → wewnątrz → zawiera śę w czymś.

Element znajdujący śę W większej przestrzeni może jednocześnie stanowić część większej całości.

Na przykład człowiek znajdujący śę w grupie jest jednym z jej elementów. Przedmiot znajdujący śę w zbiorze jest częścią tego zbioru. Organ znajdujący śę w ciele jest częścią całego organizmu.

Dlatego znaczenie rozwija śę dalej:

W → w czymś → wewnątrz → zawiera śę w czymś → część większej całości.

Najważniejszy pozostaje jednak bardzo prosty gest, z którego wszystko wynika:

warga jest W zębach.

Dlatego głoska W oznacza przede wszystkim „W czymś”, a wynikającymi z tego znaczeniami są wewnątrz, zawieranie śę w czymś oraz bycie częścią większej całości.

Runa W przedstawia kształt dolnej wargi widzianej z boku.

Podczas zwykłej artykulacji W dolna warga może pozostawać stosunkowo prosta, zbliżając śę do górnych zębów.

Przy maksymalnym geście, kiedy warga zostaje wsunięta pomiędzy zęby, jej kształt może śę załamać.

Runa zachowuje właśnie ten charakterystyczny obraz dolnej wargi.

Jej kształt można więc odczytać jako kolejne etapy tego samego gestu:

dolna warga → zbliżenie do zębów → wsunięcie pomiędzy zęby → warga W zębach.

Zapis runiczny prowadzi tym samym bezpośrednio do podstawowego znaczenia głoski:

W → W czymś.

Runa W przedstawia więc element artykulacyjny, który podczas maksymalnego gestu wchodzi pomiędzy inne elementy i znajduje śę wewnątrz wyznaczonej przez ńe przestrzeni.