Występuje w 1 słowniku

zgub

Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego

Forma trybu rozkazującego czasownika „zgubić”, 2. osoba liczby pojedynczej, aspekt dokonany.

Forma rzeczownika „zguba”, odchodnik, liczby mnogiej, rodzaj żeński.

ZGUBIĆ

  1. Przez nieuwagę zostawić coś gdzieś lub nie pamiętać, gdzie się to zostawiło.

  2. Potocznie: sprawić, że osoba śledząca lub ścigająca kogoś traci orientację, gdzie znajduje się śledzony; uciec przed pościgiem.

  3. Stracić orientację w terenie; zabłądzić.

  4. Przestać mieć przy sobie osobę lub grupę, z którą szło się w to samo miejsce.

  5. Pomylić się przy wykonywaniu czynności wymagającej działania w określonym momencie, np. zgubić rytm.

  6. Stracić coś uznawanego za wartościowe w sensie niematerialnym, np. tożsamość lub duszę.

  7. Przestarzale: doprowadzić kogoś do zguby, upadku lub narazić na śmierć.

  8. Przestarzale: doprowadzić siebie do zguby.

  9. O przedmiocie: zostać przez kogoś zgubionym.

  10. Stracić orientację w jakimś temacie.

  11. Być przyczyną rozmaitych przykrości w czyimś życiu, np. zgubiła go pycha.

POKAŻ ODMIANĘ GRAMATYCZNĄGramatykaPokazuje rozpoznanie formy i zestawy odmiany. Pytania przy tabelach pomagają czytać przypadki, osoby i rodzaje.UKRYJ ODMIANĘ GRAMATYCZNĄGramatykaUkrywa rozpoznanie formy i zestawy odmiany.Rozpoznano 88 różnych form należących do 2 słów głównych.

ZGUBIĆ

zgubForma trybu rozkazującego czasownika „zgubić”, 2. osoba liczby pojedynczej, aspekt dokonany.

Tryb rozkazujący

Forma1 os. lp.ja2 os. lp.ty3 os. lp.on / ona / ono1 os. lm.my2 os. lm.wy3 os. lm.oni / one
Podstawowywezwanie / polecenie-zgubobecna forma-zgubmyzgubcie-

Tryb rozkazujący z -że/-ż

Forma1 os. lp.ja2 os. lp.ty3 os. lp.on / ona / ono1 os. lm.my2 os. lm.wy3 os. lm.oni / one
Z -że / -żmocniejsze wezwanie-zgubże-zgubmyżzgubcież-

Formy nieosobowe

FormaForma
Bezokolicznikco robić?zgubić
Imiesłów przysłówkowy uprzednizrobiwszyzgubiwszy
Forma bezosobowazrobionozgubiono

Imiesłów bierny

Formalp. męskilp. żeńskilp. ńjakilm. męskoos.osobylm. ńemęskoos.rzeczy / grupy bez osób
Mianownikkto? co?zgubionyzgubionazgubionezgubienizgubione
Rodzicielnikkogo? czyj?ńeopracowanyńeopracowanyńeopracowanyńeopracowanyńeopracowany
Dajnikkomu? czemu?zgubionemuzgubionejzgubionemuzgubionymzgubionym
Biernikkogo? co?zgubionegozgubionyzgubionązgubionezgubionychzgubione
Narzędnikkim? czym?zgubionymzgubionązgubionymzgubionymizgubionymi
Miejscownikw kim? w czym?zgubionymzgubionejzgubionymzgubionychzgubionych
Odchodnikod kogo? czego?zgubionegozgubionejzgubionegozgubionychzgubionych
WołajnikTy...zgubionyzgubionazgubionezgubienizgubione

Imiesłów bierny zaprzeczony

Formalp. męskilp. żeńskilp. ńjakilm. męskoos.osobylm. ńemęskoos.rzeczy / grupy bez osób
Mianownikkto? co?ńezgubionyńezgubionańezgubioneńezgubienińezgubione
Rodzicielnikkogo? czyj?ńeopracowanyńeopracowanyńeopracowanyńeopracowanyńeopracowany
Dajnikkomu? czemu?ńezgubionemuńezgubionejńezgubionemuńezgubionymńezgubionym
Biernikkogo? co?ńezgubionegońezgubionyńezgubionąńezgubioneńezgubionychńezgubione
Narzędnikkim? czym?ńezgubionymńezgubionąńezgubionymńezgubionymińezgubionymi
Miejscownikw kim? w czym?ńezgubionymńezgubionejńezgubionymńezgubionychńezgubionych
Odchodnikod kogo? czego?ńezgubionegońezgubionejńezgubionegońezgubionychńezgubionych
WołajnikTy...ńezgubionyńezgubionańezgubioneńezgubienińezgubione

ZGUBA

zgubForma rzeczownika „zguba”, odchodnik, liczby mnogiej, rodzaj żeński.

WYSTĘPOWANIE W INNYCH SŁOWACHWystępowanie w innych słowachZobacz, w jakich wyrazach pojawia śę ten sam fragment lub morfem.

Zobacz, w jakich słowach występuje: zgub

Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.

GŁOS CZYTELNIKÓW

0 znaków

0 opublikowanych komentarzy

Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.