ZEW
Wezwanie do natychmiastowego działania, wyrażone jako wołanie, myśl lub uczucie.
Wołanie lub głos.
Popęd naturalny lub instynkt.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Wezwanie do natychmiastowego działania, wyrażone jako wołanie, myśl lub uczucie.
Wołanie lub głos.
Popęd naturalny lub instynkt.
zewieForma rzeczownika „zew”, miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zew | zewyzwy |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | zewowizwowi | zewomzwom |
| Biernikkogo? co? | zew | zewyzwy |
| Narzędnikkim? czym? | zewemzwem | zewamizwami |
| Miejscownikw kim? w czym? | zewieobecna formazwie | zewachzwach |
| Odchodnikod kogo? czego? | zewuzwu | zewówzwów |
| WołajnikTy... | zewieobecna formazwie | zewyzwy |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zewie
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.