ŚWINTUSZEK
Potocznie, z pobłażaniem lub ironią, o osobie, która ńe dba o czystość i porządek.
Potocznie, żartobliwie lub ironicznie, o osobie, która mówi lub robi rzeczy uznawane za nieprzyzwoite.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Potocznie, z pobłażaniem lub ironią, o osobie, która ńe dba o czystość i porządek.
Potocznie, żartobliwie lub ironicznie, o osobie, która mówi lub robi rzeczy uznawane za nieprzyzwoite.
świntuszkiemForma rzeczownika „świntuszek”, narzędnik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | świntuszek | - |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | świntuszkowi | świntuszkom |
| Biernikkogo? co? | świntuszka | świntuszków |
| Narzędnikkim? czym? | świntuszkiemobecna forma | świntuszkami |
| Miejscownikw kim? w czym? | świntuszku | świntuszkach |
| Odchodnikod kogo? czego? | świntuszka | świntuszków |
| WołajnikTy... | świntuszku | - |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | świntuszki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: świntuszkiem
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.