ŚWIECKOŚĆ
Niebycie duchownym; cecha osoby, która nie jest duchownym.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Niebycie duchownym; cecha osoby, która nie jest duchownym.
świeckościForma rzeczownika „świeckość”, odchodnik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | świeckość | świeckościobecna forma |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | świeckościobecna forma | świeckościom |
| Biernikkogo? co? | świeckość | świeckościobecna forma |
| Narzędnikkim? czym? | świeckością | świeckościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | świeckościobecna forma | świeckościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | świeckościobecna forma | świeckościobecna forma |
| WołajnikTy... | świeckościobecna forma | świeckościobecna forma |
Zobacz, w jakich słowach występuje: świeckości
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.