ŚWIATOBURCA
Osoba, która burzy ustalony porządek świata; człowiek dążący do obalenia istniejących zasad i struktur.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Osoba, która burzy ustalony porządek świata; człowiek dążący do obalenia istniejących zasad i struktur.
światoburcaForma rzeczownika „światoburca”, mianownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | światoburcaobecna forma | światoburcy |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | światoburcy | światoburcom |
| Biernikkogo? co? | światoburcę | światoburców |
| Narzędnikkim? czym? | światoburcą | światoburcami |
| Miejscownikw kim? w czym? | światoburcy | światoburcach |
| Odchodnikod kogo? czego? | światoburcy | światoburców |
| WołajnikTy... | światoburco | światoburcy |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | światoburce |
Zobacz, w jakich słowach występuje: światoburca
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.