ŚRUTARZ
Robotnik zajmujący śę oczyszczaniem i wygładzaniem powierzchni metalowych strumieniem ziaren metalu, czyli śrutu.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Robotnik zajmujący śę oczyszczaniem i wygładzaniem powierzchni metalowych strumieniem ziaren metalu, czyli śrutu.
śrutarzuForma rzeczownika „śrutarz”, miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | śrutarz | śrutarze |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | śrutarzowi | śrutarzom |
| Biernikkogo? co? | śrutarza | śrutarzy |
| Narzędnikkim? czym? | śrutarzem | śrutarzami |
| Miejscownikw kim? w czym? | śrutarzuobecna forma | śrutarzach |
| Odchodnikod kogo? czego? | śrutarza | śrutarzy |
| WołajnikTy... | śrutarzuobecna forma | śrutarze |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | śrutarze |
Zobacz, w jakich słowach występuje: śrutarzu
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.