ŚCIGA
Chrząszcz należący do kózkowatych, którego żerowanie na świerkach, sosnach i modrzewiach czyni go szkodnikiem.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Chrząszcz należący do kózkowatych, którego żerowanie na świerkach, sosnach i modrzewiach czyni go szkodnikiem.
ścigiForma rzeczownika „ściga”, odchodnik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | ściga | ścigiobecna forma |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | ścidze | ścigom |
| Biernikkogo? co? | ścigę | ścigiobecna forma |
| Narzędnikkim? czym? | ścigą | ścigami |
| Miejscownikw kim? w czym? | ścidze | ścigach |
| Odchodnikod kogo? czego? | ścigiobecna forma | ścig |
| WołajnikTy... | ścigo | ścigiobecna forma |
Zobacz, w jakich słowach występuje: ścigi
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.