ŁOBUZ
Osoba podła i brutalna, która lekceważy zasady współżycia społecznego, wszczyna awantury i bójki oraz niszczy cudzą własność.
Potocznie, żartobliwie lub z pobłażliwością: energiczne dziecko, zwłaszcza chłopiec, które psoci i dokazuje.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Osoba podła i brutalna, która lekceważy zasady współżycia społecznego, wszczyna awantury i bójki oraz niszczy cudzą własność.
Potocznie, żartobliwie lub z pobłażliwością: energiczne dziecko, zwłaszcza chłopiec, które psoci i dokazuje.
łobuzemForma rzeczownika „łobuz”, narzędnik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | łobuz | łobuzi |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | łobuzowi | łobuzom |
| Biernikkogo? co? | łobuza | łobuzów |
| Narzędnikkim? czym? | łobuzemobecna forma | łobuzami |
| Miejscownikw kim? w czym? | łobuzie | łobuzach |
| Odchodnikod kogo? czego? | łobuza | łobuzów |
| WołajnikTy... | łobuzie | łobuzi |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | łobuzy |
Zobacz, w jakich słowach występuje: łobuzem
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.