ZĘBOWNIK
Roślina zielna z rodziny astrowatych, bylina, stosowana w ziołolecznictwie, m.in. przy bólu zębów; znana też jako maruna szarolistna, piretrum, złocień dalmatyński lub bertram.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Roślina zielna z rodziny astrowatych, bylina, stosowana w ziołolecznictwie, m.in. przy bólu zębów; znana też jako maruna szarolistna, piretrum, złocień dalmatyński lub bertram.
zębownikiemForma rzeczownika „zębownik”, narzędnik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zębownik | zębowniki |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | zębownikowi | zębownikom |
| Biernikkogo? co? | zębownik | zębowniki |
| Narzędnikkim? czym? | zębownikiemobecna forma | zębownikami |
| Miejscownikw kim? w czym? | zębowniku | zębownikach |
| Odchodnikod kogo? czego? | zębownika | zębowników |
| WołajnikTy... | zębowniku | zębowniki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zębownikiem
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.