ZWYKŁOŚĆ
Cecha tego, co zwykłe i typowe dla danej sytuacji, co niczym śę ńe wyróżnia i ńe wywołuje gwałtownych uczuć ani działań.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Cecha tego, co zwykłe i typowe dla danej sytuacji, co niczym śę ńe wyróżnia i ńe wywołuje gwałtownych uczuć ani działań.
zwykłościomForma rzeczownika „zwykłość”, dajnik, liczby mnogiej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zwykłość | zwykłości |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | zwykłości | zwykłościomobecna forma |
| Biernikkogo? co? | zwykłość | zwykłości |
| Narzędnikkim? czym? | zwykłością | zwykłościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | zwykłości | zwykłościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | zwykłości | zwykłości |
| WołajnikTy... | zwykłości | zwykłości |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zwykłościom
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.