ZWYKNĄĆ
Mieć coś w zwyczaju; robić coś często lub stale w danych okolicznościach, tak że staje śę to nawykiem. Wyraz używany zwykle w czasie przeszłym, np. „zwykł wstawać wcześnie”.
Dawniej, obecnie żartobliwie: przyzwyczaić śę, przywyknąć.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Mieć coś w zwyczaju; robić coś często lub stale w danych okolicznościach, tak że staje śę to nawykiem. Wyraz używany zwykle w czasie przeszłym, np. „zwykł wstawać wcześnie”.
Dawniej, obecnie żartobliwie: przyzwyczaić śę, przywyknąć.
zwykłemForma czasu przeszłego czasownika „zwyknąć”, 1. osoba liczby pojedynczej, rodzaj męski, aspekt dokonany.
co było?
| Forma | 1 os. lp.ja | 2 os. lp.ty | 3 os. lp.on / ona / ono | 1 os. lm.my | 2 os. lm.wy | 3 os. lm.oni / one |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Rodzaj męski | zwykłemobecna forma | zwykłeś | zwykł | - | - | - |
| Rodzaj żeński | zwykłam | zwykłaś | zwykła | - | - | - |
| Rodzaj ńjaki | - | - | zwykło | - | - | - |
| Męskoosobowyosoby | - | - | - | zwykliśmy | zwykliście | zwykli |
| Ńemęskoosobowyrzeczy / grupy bez osób | - | - | - | zwykłyśmy | zwykłyście | zwykły |
co by było?
| Forma | 1 os. lp.ja | 2 os. lp.ty | 3 os. lp.on / ona / ono | 1 os. lm.my | 2 os. lm.wy | 3 os. lm.oni / one |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Rodzaj męski | zwykłbym | zwykłbyś | zwykłby | - | - | - |
| Rodzaj żeński | zwykłabym | zwykłabyś | zwykłaby | - | - | - |
| Rodzaj ńjaki | - | - | zwykłoby | - | - | - |
| Męskoosobowyosoby | - | - | - | zwyklibyśmy | zwyklibyście | zwykliby |
| Ńemęskoosobowyrzeczy / grupy bez osób | - | - | - | zwykłybyśmy | zwykłybyście | zwykłyby |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Bezokolicznikco robić? | zwyknąć |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zwykłem
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.