ZWOLENNIK
Osoba popierająca kogoś lub coś, np. polityka, ideę albo reformę.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Osoba popierająca kogoś lub coś, np. polityka, ideę albo reformę.
zwolennikuForma rzeczownika „zwolennik”, miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zwolennik | zwolennicy |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | zwolennikowi | zwolennikom |
| Biernikkogo? co? | zwolennika | zwolenników |
| Narzędnikkim? czym? | zwolennikiem | zwolennikami |
| Miejscownikw kim? w czym? | zwolennikuobecna forma | zwolennikach |
| Odchodnikod kogo? czego? | zwolennika | zwolenników |
| WołajnikTy... | zwolennikuobecna forma | zwolennicy |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | zwolenniki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zwolenniku
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.