ZWOLENNICTWO
Dawniej: bycie czyimś zwolennikiem; przekonanie o słuszności jakiejś idei, koncepcji lub działania i aktywne ich wspieranie.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Dawniej: bycie czyimś zwolennikiem; przekonanie o słuszności jakiejś idei, koncepcji lub działania i aktywne ich wspieranie.
zwolennictwieForma rzeczownika „zwolennictwo”, miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj ńjaki.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zwolennictwo | zwolennictwa |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | zwolennictwu | zwolennictwom |
| Biernikkogo? co? | zwolennictwo | zwolennictwa |
| Narzędnikkim? czym? | zwolennictwem | zwolennictwami |
| Miejscownikw kim? w czym? | zwolennictwieobecna forma | zwolennictwach |
| Odchodnikod kogo? czego? | zwolennictwa | zwolennictw |
| WołajnikTy... | zwolennictwo | zwolennictwa |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zwolennictwie
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.