ZNAKOMITOŚĆ
Osoba wybitna, znana i ceniona w jakimś środowisku, np. znakomitość naukowa.
Właściwość osoby albo rzeczy odznaczającej się pod pewnym względem tak wysoką jakością, że wyraźnie góruje nad pozostałymi, np. znakomitość utworu.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Osoba wybitna, znana i ceniona w jakimś środowisku, np. znakomitość naukowa.
Właściwość osoby albo rzeczy odznaczającej się pod pewnym względem tak wysoką jakością, że wyraźnie góruje nad pozostałymi, np. znakomitość utworu.
znakomitościomForma rzeczownika „znakomitość”, dajnik, liczby mnogiej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | znakomitość | znakomitości |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | znakomitości | znakomitościomobecna forma |
| Biernikkogo? co? | znakomitość | znakomitości |
| Narzędnikkim? czym? | znakomitością | znakomitościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | znakomitości | znakomitościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | znakomitości | znakomitości |
| WołajnikTy... | znakomitości | znakomitości |
Zobacz, w jakich słowach występuje: znakomitościom
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.