ZNAKOMITOŚĆ
Osoba wybitna, znana i ceniona w jakimś środowisku, np. znakomitość naukowa.
Właściwość osoby albo rzeczy odznaczającej się pod pewnym względem tak wysoką jakością, że wyraźnie góruje nad pozostałymi, np. znakomitość utworu.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Osoba wybitna, znana i ceniona w jakimś środowisku, np. znakomitość naukowa.
Właściwość osoby albo rzeczy odznaczającej się pod pewnym względem tak wysoką jakością, że wyraźnie góruje nad pozostałymi, np. znakomitość utworu.
znakomitośćForma rzeczownika „znakomitość”, mianownik i biernik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | znakomitośćobecna forma | znakomitości |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | znakomitości | znakomitościom |
| Biernikkogo? co? | znakomitośćobecna forma | znakomitości |
| Narzędnikkim? czym? | znakomitością | znakomitościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | znakomitości | znakomitościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | znakomitości | znakomitości |
| WołajnikTy... | znakomitości | znakomitości |
Zobacz, w jakich słowach występuje: znakomitość
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.