ZIEMIANIN
Mieszkaniec Ziemi, zwłaszcza w przeciwstawieniu do domniemanych mieszkańców innych planet lub do niebian.
Dawniej właściciel posiadłości ziemskiej, zwykle szlachcic lub dziedzic majątku.
Książkowo: człowiek, śmiertelnik.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Mieszkaniec Ziemi, zwłaszcza w przeciwstawieniu do domniemanych mieszkańców innych planet lub do niebian.
Dawniej właściciel posiadłości ziemskiej, zwykle szlachcic lub dziedzic majątku.
Książkowo: człowiek, śmiertelnik.
ziemianinieForma rzeczownika „ziemianin”, miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | ziemianin | ziemianieZiemianinowie |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | ziemianinowi | ziemianomZiemianinom |
| Biernikkogo? co? | ziemianina | ziemianZiemianinów |
| Narzędnikkim? czym? | ziemianinem | ziemianamiZiemianinami |
| Miejscownikw kim? w czym? | ziemianinieobecna forma | ziemianachZiemianinach |
| Odchodnikod kogo? czego? | ziemianina | ziemianZiemianinów |
| WołajnikTy... | ziemianinieobecna forma | ziemianieZiemianinowie |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | ziemianyZiemianiny |
Zobacz, w jakich słowach występuje: ziemianinie
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.