ZET
Nazwa litery „z”, trzeciej od końca litery alfabetu polskiego.
Potocznie: złoty, złotówka.
Potocznie: osoba, której ńe znamy lub ńe chcemy nazwać.
Potocznie: miejscowość, o której ńe można lub ńe chce śę mówić dokładnie.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Nazwa litery „z”, trzeciej od końca litery alfabetu polskiego.
Potocznie: złoty, złotówka.
Potocznie: osoba, której ńe znamy lub ńe chcemy nazwać.
Potocznie: miejscowość, o której ńe można lub ńe chce śę mówić dokładnie.
zetemForma rzeczownika „zet”, narzędnik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | ZetZet | zetowie |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | Zetzetowi | zetom |
| Biernikkogo? co? | Zetzeta | zetów |
| Narzędnikkim? czym? | Zetzetemobecna forma | zetami |
| Miejscownikw kim? w czym? | Zetzecie | zetach |
| Odchodnikod kogo? czego? | Zetzeta | zetów |
| WołajnikTy... | Zetzecie | zetowie |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | zety |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zetem
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.