ZESMUTNIAŁY
Taki, który odczuwa smutek; zasmucony.
Taki, który świadczy o czyimś smutku, np. zesmutniały wzrok.
Taki, który swoim dźwiękiem, kolorem lub charakterem wywołuje wrażenie smutku i kojarzy śę z melancholią, np. zesmutniały krajobraz.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Taki, który odczuwa smutek; zasmucony.
Taki, który świadczy o czyimś smutku, np. zesmutniały wzrok.
Taki, który swoim dźwiękiem, kolorem lub charakterem wywołuje wrażenie smutku i kojarzy śę z melancholią, np. zesmutniały krajobraz.
zesmutniałymiForma przymiotnika „zesmutniały”, narzędnik, liczby mnogiej.
| Forma | lp. męski | lp. żeński | lp. ńjaki | lm. męskoos.osoby | lm. ńemęskoos.rzeczy / grupy bez osób |
|---|---|---|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zesmutniały | niezesmutniałazesmutniała | zesmutniałe | niezesmutnializesmutniali | zesmutniałe |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany | ńeopracowany | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | niezesmutniałemuzesmutniałemu | niezesmutniałejzesmutniałej | niezesmutniałemuzesmutniałemu | niezesmutniałymzesmutniałym | niezesmutniałymzesmutniałym |
| Biernikkogo? co? | zesmutniałyniezesmutniałegoniezesmutniałyzesmutniałego | niezesmutniałązesmutniałą | zesmutniałe | niezesmutniałychzesmutniałych | niezesmutniałezesmutniałe |
| Narzędnikkim? czym? | zesmutniałym | zesmutniałą | zesmutniałym | niezesmutniałymizesmutniałymiobecna forma | niezesmutniałymizesmutniałymiobecna forma |
| Miejscownikw kim? w czym? | zesmutniałym | zesmutniałej | zesmutniałym | zesmutniałych | zesmutniałych |
| Odchodnikod kogo? czego? | zesmutniałego | zesmutniałej | zesmutniałego | zesmutniałych | zesmutniałych |
| WołajnikTy... | zesmutniały | niezesmutniałazesmutniała | zesmutniałe | niezesmutnializesmutniali | zesmutniałe |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zesmutniałymi
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.