ZDĘBIAŁY
Taki, który znieruchomiał lub osłupiał z silnego zdumienia.
Taki, który stracił świeżość i nadaje śę już tylko do wyrzucenia; często o jedzeniu i produktach spożywczych.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Taki, który znieruchomiał lub osłupiał z silnego zdumienia.
Taki, który stracił świeżość i nadaje śę już tylko do wyrzucenia; często o jedzeniu i produktach spożywczych.
zdębiałemuForma przymiotnika „zdębiały”, dajnik, liczby pojedynczej.
| Forma | lp. męski | lp. żeński | lp. ńjaki | lm. męskoos.osoby | lm. ńemęskoos.rzeczy / grupy bez osób |
|---|---|---|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zdębiały | niezdębiałazdębiała | zdębiałe | niezdębializdębiali | zdębiałe |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany | ńeopracowany | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | niezdębiałemuzdębiałemuobecna forma | niezdębiałejzdębiałej | niezdębiałemuzdębiałemuobecna forma | niezdębiałymzdębiałym | niezdębiałymzdębiałym |
| Biernikkogo? co? | zdębiałyniezdębiałegoniezdębiałyzdębiałego | niezdębiałązdębiałą | zdębiałe | niezdębiałychzdębiałych | niezdębiałezdębiałe |
| Narzędnikkim? czym? | zdębiałym | zdębiałą | zdębiałym | niezdębiałymizdębiałymi | niezdębiałymizdębiałymi |
| Miejscownikw kim? w czym? | zdębiałym | zdębiałej | zdębiałym | zdębiałych | zdębiałych |
| Odchodnikod kogo? czego? | zdębiałego | zdębiałej | zdębiałego | zdębiałych | zdębiałych |
| WołajnikTy... | zdębiały | niezdębiałazdębiała | zdębiałe | niezdębializdębiali | zdębiałe |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zdębiałemu
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.