ZDUNÓWNA
Dawniej: córka zduna.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Dawniej: córka zduna.
zdunównyForma rzeczownika „zdunówna”, odchodnik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński. Forma przestarzała.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zdunówna | zdunównyobecna forma |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | zdunównie | zdunównom |
| Biernikkogo? co? | zdunównę | zdunównyobecna forma |
| Narzędnikkim? czym? | zdunówną | zdunównami |
| Miejscownikw kim? w czym? | zdunównie | zdunównach |
| Odchodnikod kogo? czego? | zdunównyobecna forma | zdunówien |
| WołajnikTy... | zdunówno | zdunównyobecna forma |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zdunówny
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.