ZASTĘPCZOŚĆ
Cecha tego, co zastępcze lub kogoś, kto jest zastępczy — bycie w roli zamiennika lub osoby pełniącej czyjeś obowiązki.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Cecha tego, co zastępcze lub kogoś, kto jest zastępczy — bycie w roli zamiennika lub osoby pełniącej czyjeś obowiązki.
zastępczościomForma rzeczownika „zastępczość”, dajnik, liczby mnogiej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zastępczość | zastępczości |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | zastępczości | zastępczościomobecna forma |
| Biernikkogo? co? | zastępczość | zastępczości |
| Narzędnikkim? czym? | zastępczością | zastępczościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | zastępczości | zastępczościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | zastępczości | zastępczości |
| WołajnikTy... | zastępczości | zastępczości |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zastępczościom
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.