ZASTĘPCZOŚĆ
Cecha tego, co zastępcze lub kogoś, kto jest zastępczy — bycie w roli zamiennika lub osoby pełniącej czyjeś obowiązki.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Cecha tego, co zastępcze lub kogoś, kto jest zastępczy — bycie w roli zamiennika lub osoby pełniącej czyjeś obowiązki.
zastępczośćForma rzeczownika „zastępczość”, mianownik i biernik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | zastępczośćobecna forma | zastępczości |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | zastępczości | zastępczościom |
| Biernikkogo? co? | zastępczośćobecna forma | zastępczości |
| Narzędnikkim? czym? | zastępczością | zastępczościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | zastępczości | zastępczościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | zastępczości | zastępczości |
| WołajnikTy... | zastępczości | zastępczości |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zastępczość
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.