ZARANEK
Pora, gdy kończy śę noc, a zaczyna dzień; świt.
Faza inicjalna dowolnego procesu; moment, w którym coś śę zaczyna.
Nazwisko.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Pora, gdy kończy śę noc, a zaczyna dzień; świt.
Faza inicjalna dowolnego procesu; moment, w którym coś śę zaczyna.
Nazwisko.
zarankiForma rzeczownika „zaranek”, mianownik / biernik / wołajnik, liczby mnogiej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | ZaranekZaranek | Zarankiobecna formaZarankowie |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | ZarankowiZarankowi | ZarankomZarankom |
| Biernikkogo? co? | ZaranekZaranka | Zarankiobecna formaZaranków |
| Narzędnikkim? czym? | ZarankiemZarankiem | ZarankamiZarankami |
| Miejscownikw kim? w czym? | ZarankuZaranku | ZarankachZarankach |
| Odchodnikod kogo? czego? | ZarankaZaranka | ZarankówZaranków |
| WołajnikTy... | ZarankuZaranku | Zarankiobecna formaZarankowie |
Zobacz, w jakich słowach występuje: zaranki
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.