PUSTOŚĆ
Cecha czegoś, co w środku jest puste; przeciwieństwo pełności.
Lekkomyślność, postępowanie bez większego zastanowienia.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Cecha czegoś, co w środku jest puste; przeciwieństwo pełności.
Lekkomyślność, postępowanie bez większego zastanowienia.
pustośćForma rzeczownika „pustość”, mianownik i biernik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | pustośćobecna forma | pustości |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | pustości | pustościom |
| Biernikkogo? co? | pustośćobecna forma | pustości |
| Narzędnikkim? czym? | pustością | pustościami |
| Miejscownikw kim? w czym? | pustości | pustościach |
| Odchodnikod kogo? czego? | pustości | pustości |
| WołajnikTy... | pustości | pustości |
Zobacz, w jakich słowach występuje: pustość
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.