Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Element budowlany w postaci bloku lub cegły z otworami w środku, wykonany z palonej gliny, betonu, gipsu, szkła lub innego materiału; otwory zmńejszają przewodnictwo cieplne, dzięki czemu pustak jest lżejszy i lepiej izoluje ńż cegła pełna. Pustaki układa śę przy wznoszeniu ścian i stropów.
Dawniej i ironicznie: człowiek lekkomyślny i beztroski, prowadzący życie pozbawione głębszych przemyśleń i celu.
pustakuForma rzeczownika „pustak”, miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | pustakpustak | pustaki |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | pustakowipustakowi | pustakompustakom |
| Biernikkogo? co? | pustakpustaka | pustakipustaków |
| Narzędnikkim? czym? | pustakiempustakiem | pustakamipustakami |
| Miejscownikw kim? w czym? | pustakuobecna formapustakuobecna forma | pustakachpustakach |
| Odchodnikod kogo? czego? | pustakapustaka | pustakówpustaków |
| WołajnikTy... | pustakuobecna formapustakuobecna forma | pustaki |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | pustaki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: pustaku
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.