PUSTAĆ
Obszar pusty, ńezabudowany i ńeuprawiany, zwykle pozbawiony drzew i zarośli; dziki teren bez śladów ludzkiej działalności.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Obszar pusty, ńezabudowany i ńeuprawiany, zwykle pozbawiony drzew i zarośli; dziki teren bez śladów ludzkiej działalności.
pustaciForma rzeczownika „pustać”, odchodnik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | pustać | pustaciobecna formapustacie |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | pustaciobecna forma | pustaciom |
| Biernikkogo? co? | pustać | pustaciobecna formapustacie |
| Narzędnikkim? czym? | pustacią | pustaciami |
| Miejscownikw kim? w czym? | pustaciobecna forma | pustaciach |
| Odchodnikod kogo? czego? | pustaciobecna forma | pustaciobecna forma |
| WołajnikTy... | pustaciobecna forma | pustaciobecna formapustacie |
Zobacz, w jakich słowach występuje: pustaci
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.