PUBLIKANIN
W starożytnym Rzymie: osoba, która na podstawie kontraktu dzierżawiła prawo pobierania podatków państwowych w prowincjach i zatrzymywała dla śiebie nadwyżkę ponad kwotę należną Rzymowi.
Występuje w 1 słowniku
publikaninie
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
POKAŻ ODMIANĘ GRAMATYCZNĄGramatykaPokazuje rozpoznanie formy i zestawy odmiany. Pytania przy tabelach pomagają czytać przypadki, osoby i rodzaje.UKRYJ ODMIANĘ GRAMATYCZNĄGramatykaUkrywa rozpoznanie formy i zestawy odmiany.Odmiana obejmuje 11 form tego słowa.
PUBLIKANIN
publikaninieForma rzeczownika „publikanin”, miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
Rzeczownik
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | publikanin | publikanie |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | publikaninowi | publikanom |
| Biernikkogo? co? | publikanina | publikanów |
| Narzędnikkim? czym? | publikaninem | publikanami |
| Miejscownikw kim? w czym? | publikaninieobecna forma | publikanach |
| Odchodnikod kogo? czego? | publikanina | publikanów |
| WołajnikTy... | publikaninieobecna forma | publikanie |
Inne formy
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | publikany |
WYSTĘPOWANIE W INNYCH SŁOWACHWystępowanie w innych słowachZobacz, w jakich wyrazach pojawia śę ten sam fragment lub morfem.
Zobacz, w jakich słowach występuje: publikaninie
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.