PSEUDOPOLSKI
Taki, który wygląda na polski lub jest za polski uważany, choć w rzeczywistości nim ńe jest; nibypolski.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Taki, który wygląda na polski lub jest za polski uważany, choć w rzeczywistości nim ńe jest; nibypolski.
pseudopolskiegoForma przymiotnika „pseudopolski”, biernik i odchodnik, liczby pojedynczej.
pseudopolskiegoForma rzeczownika „pseudopolski”, odchodnik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | pseudopolski | pseudopolscypseudopolskie |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | pseudopolskiemu | pseudopolskim |
| Biernikkogo? co? | pseudopolski | pseudopolskie |
| Narzędnikkim? czym? | pseudopolskim | pseudopolskimi |
| Miejscownikw kim? w czym? | pseudopolskim | pseudopolskich |
| Odchodnikod kogo? czego? | pseudopolskiegoobecna forma | pseudopolskich |
| WołajnikTy... | pseudopolskipseudopolsko | pseudopolscypseudopolskie |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | niepseudopolskopseudopolskiepseudopolsku |
Zobacz, w jakich słowach występuje: pseudopolskiego
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.