PSEUDOPOETA
Osoba, która chce być uważana za poetę, choć brak jej ku temu jakichkolwiek podstaw; nibypoeta.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Osoba, która chce być uważana za poetę, choć brak jej ku temu jakichkolwiek podstaw; nibypoeta.
pseudopoetoForma rzeczownika „pseudopoeta”, wołajnik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | pseudopoeta | pseudopoeci |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | pseudopoecie | pseudopoetom |
| Biernikkogo? co? | pseudopoetę | pseudopoetów |
| Narzędnikkim? czym? | pseudopoetą | pseudopoetami |
| Miejscownikw kim? w czym? | pseudopoecie | pseudopoetach |
| Odchodnikod kogo? czego? | pseudopoety | pseudopoetów |
| WołajnikTy... | pseudopoetoobecna forma | pseudopoeci |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | pseudopoety |
Zobacz, w jakich słowach występuje: pseudopoeto
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.