PSEUDOKLASYK
Przedstawiciel nurtu literackiego z początku XIX stulecia w Księstwie Warszawskim, czerpiącego z naczelnych zasad francuskiego klasycyzmu.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Przedstawiciel nurtu literackiego z początku XIX stulecia w Księstwie Warszawskim, czerpiącego z naczelnych zasad francuskiego klasycyzmu.
pseudoklasykuForma rzeczownika „pseudoklasyk”, miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | pseudoklasyk | pseudoklasycy |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | pseudoklasykowi | pseudoklasykom |
| Biernikkogo? co? | pseudoklasyka | pseudoklasyków |
| Narzędnikkim? czym? | pseudoklasykiem | pseudoklasykami |
| Miejscownikw kim? w czym? | pseudoklasykuobecna forma | pseudoklasykach |
| Odchodnikod kogo? czego? | pseudoklasyka | pseudoklasyków |
| WołajnikTy... | pseudoklasykuobecna forma | pseudoklasycy |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | pseudoklasyki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: pseudoklasyku
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.