PRÓŻNIAK
Osoba, która prowadzi bezczynne życie i ńe ma chęci do działania; trwanie w bezczynności sprawia jej przyjemność. Książkowo: człowiek próżnujący, nierób.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Osoba, która prowadzi bezczynne życie i ńe ma chęci do działania; trwanie w bezczynności sprawia jej przyjemność. Książkowo: człowiek próżnujący, nierób.
próżniakówForma rzeczownika „próżniak”, odchodnik i biernik, liczby mnogiej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | próżniak | próżniacy |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | próżniakowi | próżniakom |
| Biernikkogo? co? | próżniaka | próżniakówobecna forma |
| Narzędnikkim? czym? | próżniakiem | próżniakami |
| Miejscownikw kim? w czym? | próżniaku | próżniakach |
| Odchodnikod kogo? czego? | próżniaka | próżniakówobecna forma |
| WołajnikTy... | próżniaku | próżniacy |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | próżniaki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: próżniaków
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.