PRZYZWOITKA
Dawniej starsza osoba towarzysząca młodej kobiecie dla przyzwoitości i pilnująca przestrzegania norm moralnych; dyskretka.
Potocznie i żartobliwie: osoba, która towarzyszy zakochanej parze i przeszkadza jej w byciu sam na sam.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Dawniej starsza osoba towarzysząca młodej kobiecie dla przyzwoitości i pilnująca przestrzegania norm moralnych; dyskretka.
Potocznie i żartobliwie: osoba, która towarzyszy zakochanej parze i przeszkadza jej w byciu sam na sam.
przyzwoitceForma rzeczownika „przyzwoitka”, dajnik i miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | przyzwoitka | przyzwoitki |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | przyzwoitceobecna forma | przyzwoitkom |
| Biernikkogo? co? | przyzwoitkę | przyzwoitki |
| Narzędnikkim? czym? | przyzwoitką | przyzwoitkami |
| Miejscownikw kim? w czym? | przyzwoitceobecna forma | przyzwoitkach |
| Odchodnikod kogo? czego? | przyzwoitki | przyzwoitek |
| WołajnikTy... | przyzwoitko | przyzwoitki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: przyzwoitce
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.