PRZYRUCH
Ńewielki, ńekontrolowany ruch ciała, szczególnie u dzieci cechujących śę nadpobudliwością.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Ńewielki, ńekontrolowany ruch ciała, szczególnie u dzieci cechujących śę nadpobudliwością.
| Forma | lm. męskoos.osoby |
|---|---|
| Mianownikkto? co? | przyruchowi |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | - |
| Biernikkogo? co? | - |
| Narzędnikkim? czym? | - |
| Miejscownikw kim? w czym? | - |
| Odchodnikod kogo? czego? | - |
| WołajnikTy... | przyruchowi |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | przyruchobecna formaprzyruchachprzyruchamiprzyruchemprzyruchomprzyruchówprzyruchuprzyruchy |
Zobacz, w jakich słowach występuje: przyruch
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.