PARENEZA
Opierający śę na starożytnej cnocie wzorzec postępowania, który ma uczyć lub zachęcać do właściwego działania.
Tekst, opowiadanie lub zwrot o treści moralizatorskiej, zawierający myśl umoralniającą.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Opierający śę na starożytnej cnocie wzorzec postępowania, który ma uczyć lub zachęcać do właściwego działania.
Tekst, opowiadanie lub zwrot o treści moralizatorskiej, zawierający myśl umoralniającą.
parenezieForma rzeczownika „pareneza”, dajnik i miejscownik, liczby pojedynczej, rodzaj żeński.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | pareneza | parenezy |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | parenezieobecna forma | parenezom |
| Biernikkogo? co? | parenezę | parenezy |
| Narzędnikkim? czym? | parenezą | parenezami |
| Miejscownikw kim? w czym? | parenezieobecna forma | parenezach |
| Odchodnikod kogo? czego? | parenezy | parenez |
| WołajnikTy... | parenezo | parenezy |
Zobacz, w jakich słowach występuje: parenezie
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.