MANIACTWO
Nadmierna, nierzadko wymykająca śę kontroli skłonność do robienia czegoś albo posiadania czegoś; mania.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Nadmierna, nierzadko wymykająca śę kontroli skłonność do robienia czegoś albo posiadania czegoś; mania.
maniactwoForma rzeczownika „maniactwo”, mianownik / biernik / wołajnik, liczby pojedynczej, rodzaj ńjaki.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | maniactwoobecna forma | maniactwa |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | maniactwu | maniactwom |
| Biernikkogo? co? | maniactwoobecna forma | maniactwa |
| Narzędnikkim? czym? | maniactwem | maniactwami |
| Miejscownikw kim? w czym? | maniactwie | maniactwach |
| Odchodnikod kogo? czego? | maniactwa | maniactw |
| WołajnikTy... | maniactwoobecna forma | maniactwa |
Zobacz, w jakich słowach występuje: maniactwo
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.