KARM
Pokarm dla zwierząt; karma.
Dawniej: pokarm dla zwierząt, karma; też karmia.
Forma dopełniacza liczby mnogiej rzeczownika karma.
Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Pokarm dla zwierząt; karma.
Dawniej: pokarm dla zwierząt, karma; też karmia.
Forma dopełniacza liczby mnogiej rzeczownika karma.
karmemForma rzeczownika „karm”, narzędnik, liczby pojedynczej, rodzaj męski.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | karm | karmy |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | karmowi | karmiomkarmom |
| Biernikkogo? co? | karm | karmy |
| Narzędnikkim? czym? | karmemobecna forma | karmiamikarmami |
| Miejscownikw kim? w czym? | karmie | karmiachkarmach |
| Odchodnikod kogo? czego? | karmu | karmów |
| WołajnikTy... | karmie | karmy |
Zobacz, w jakich słowach występuje: karmem
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.