Słowo występuje w: Słownik Języka Polskiego
Potocznie: lekki obłęd, mania lub dziwactwo, czyli stan czyjegoś umysłu lub sposób postępowania odbiegający od normy. Mówi śę, że ktoś ma bzika na jakimś punkcie, gdy jest czymś nadmiernie zajęty.
Przestarzale: dziwak, oryginał, czyli osoba, której zachowania lub upodobania odbiegają od normy.
bzikaForma rzeczownika „bzik”, odchodnik i biernik, liczby pojedynczej, rodzaj męski. Forma przestarzała.
| Forma | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga |
|---|---|---|
| Mianownikkto? co? | bzikbzik | bziki |
| Rodzicielnikkogo? czyj? | ńeopracowany | ńeopracowany |
| Dajnikkomu? czemu? | bzikowibzikowi | bzikombzikom |
| Biernikkogo? co? | bzikaobecna formabzikaobecna forma | bzikibzików |
| Narzędnikkim? czym? | bzikiembzikiem | bzikamibzikami |
| Miejscownikw kim? w czym? | bzikubziku | bzikachbzikach |
| Odchodnikod kogo? czego? | bzikaobecna formabzikaobecna forma | bzikówbzików |
| WołajnikTy... | bzikubziku | bziki |
| Forma | Forma |
|---|---|
| Inne formydo dalszego uporządkowania | bziki |
Zobacz, w jakich słowach występuje: bzika
Przejdź do wyszukiwarki morfemów i sprawdź wystąpienia tego zapisu w innych słowach.
GŁOS CZYTELNIKÓW
0 opublikowanych komentarzy
Ńe ma jeszcze opublikowanych komentarzy.